Alpha Protocol

Alpha Protocol, hannaður af Obsidian, er nútíma spæjara leikur sem er búið að bera saman við leiki á borð við Mass Effect 1 og 2. Þú leikur spæjarann, eða „agent“ eins og við segjum á slæmri íslensku, Micheal Thorton og ert nýr í stofnun sem ber nafnið Alpha Protocol. Alpha Protocol virkar semsagt þannig að þeir framkvæma helling af háleynilegum verkefnum og engin veit að þessi stofnun sé til, þannig að ef eitthvað fer úrskeðis þá getur ríkisstjórnin einfaldlega sagt að þeir höfðu ekkert með það að gera. Mike kemur þarna glænýr inn í stofnunina og er strax henntur ofan í djúpa pollinn, þó að hann sé misdjúpur miðað við hvernig baksögu þú valdir. Fer seinna í það. En þú ert sendur til Saudi Arabiu til að fanga einhvern terrorista sem er að hrekkja alla, eftir að þú nærð honum koma allt í einu þrjár sprengjur á fullri ferð beint á þig. Mike lifir það sem betur fer af og hefur þá einn samstarfs aðili, Mina að nafni , samband við þig og segir þér að þessar sprengjur hafi verið senda af einhverjum frá Alpha Protocol, en þar sem starfsmennirnir þar eru bara 4 (með Mike) þá þarf Mike að finna út hver af þessum 3 samstarfsmönnum hans reyndi að drepa hann.

Þetta er bara fyrsti hluti sögunnar og einnig eini hlutinn sem þú hefur ekki áhrif á. Restin af sögunni er voðalega misjafnur miðað við hvaða leiðir þú velur. Alltaf þegar þú ert í samræðum við fólk þá eru þrjár leiðir, stundum fjórar, til að tala við það. En þessar þrjár leiðir eru alltaf í sama stíl, ef maður ýtir á kassa þá velur maður fyndna, orðheppna og kaldhæðna leið til að tala við fólk, en það virkar best á kvenmennina í leiknum. Þríhyrningur gefur þér þá leið að tala í pirring og vera bara hreinlega með kjaft, eitt sinn gat ég sagt manneskjuna bara einfaldlega að steinhalda kjafti með því að velja þríhyrning. Síðasta leiðin er þegar þú vilt fara faglegu leiðina, semsagt koma þér beint að efninu og sleppa öllu rugli, en samt ekki eins og algjör skíthæll eins og í hinni leiðinni. Fjórðu leiðina getur maður stundum notað, sem er þá X takkinn, en hún opnast bara ef maður velur það að hafa baksögu Mike‘s sem nýbyrjenda eða „recruit“ og síðan Veteran sem opnast upp eftir að þú hefur klárað leikinn sem recruit. Hvernig þú talar við manneskjurnar í leiknum getur haft stór áhrif á hvernig sagan þróast og hvernig persóna Mike er og er spurningin sú hvort þú viljir skjóta fólk án þess að spyrja það eina einustu spurningu, eða reyna vinna það á þitt lið. Einnig þarf maður að reyna þekkja persónurnar og komast að því hvernig er best að eiga samskipti við þær, því ef maður er að velja ranga hluti byrja þær að hata þig, en ef þú velur rétta hluti byrjar þeim að líka vel við þig. En ef þú vilt að manneskjan líki illa við þig, eða öfugt, þá veluru bara valmöguleikana sem þeim finnst ekki við hæfi.

Spilun

Alpha Protocol er spilaður í 3.persónu, sem er eiginlega nauðsynlegt þar sem þú þarft að geta séð umhverfið. En það sem gerir spilunina sérstaka, eins alla RPG leiki, er að þú getur spilað leikinn á mismunandi hátt. Eftir fyrsta hluta leiksins færðu að velja þér tegund, valið er „Spy“, „Engineer“ og „Commando“, einnig er hægt að velja sjálfur hvaða eiginleika maður vill þjálfa sig sérstaklega í. Ég ákvað að velja sjálfur eiginleika, en það endaði samt að vera með voðalega líkt „Commando“. Ég ákvað semsagt að spila leikinn með byssurnar á lofti, sem var fínt fyrir mig því ég nenni ekki að vera læðast um og bíða eftir hasar. En þó að maður sé að velja ákveðna tegund, eða „class“, þá þýðir það ekkert að maður geti bara þróað karakterinn í þá þátt. Þegar þú velur hvernig Mike á að vera, þá ertu að velja þrjá hluti sem þú getur þjálfað meira en hina, þannig að þú getur ennþá þjálfað t.d. „stealth“ þó að þú hafir kannski ekkert valið það sem aðal. Þetta bætir ferskleika í leikinn og leyfir þér að blanda saman hlutum til að búa til spæjara sem er góður í mörgum hlutum, eða auðvitað bara haldið þér við eitt og verið t.d. meistari í tækni hlutum eða kannski algjör „ninja“.

Sjálfur spilaði ég leikinn á normal erfiðleikastigi, en valmöguleikarnir eru easy, normal og hard. Leikurinn var ekkert sérstaklega erfiður, en það hjálpaði mjög til að AI í óvinum sé alveg óeðlilega heimskt. Ég var ekkert með neitt sérlega mikið í stealth, en óvinirnir tóku samt ekkert eftir mér þó að ég væri nánast við hliðiná þeim. Stjórnunarkerfi leiksins er mjög fínt, en lítur þó út eins og það hafi verið hannað fyrir Xbox fjarstýringu útaf hvernig tökkunum er raðað þegar þú ert að skjóta. Húmorinn í leiknum er alveg æðislegur og hló ég nokkuð oft upphát af samtölum sem átti sér stað, en það er sjalgæft að leikur láti mig hlæja upphátt. Þó að stealth hluti leiksins sé mjög „smooth“ þá get ég ekki sagt það sama um byssu hlutan. „Accurucy“ leiksins er stundum mjög hálfvitalegt og þarf maður stundum að bíða í nokkrar sekundur eftir því að geta hitt óvin sem er kannski að skjóta á mann á fullu, slæmt fyrir fólk eins og mig sem spilaði leikinn sem byssu brjálæðingur

Óvinirnir eru auðvitað oftast með öryggis kerfi á stöðunum sínum og þegar þau hljóma þarf maður að drífa sig að slökkva á því. Til að slökkva á kerfinu fer maður í „mini-game“ sem maður þarf að finna ákveðnar tölur innan hrúgu af öðrum. Þessir „mini-games“ eru notaðir til að opna læstar hurðið, hakka sig inná tölvukerfi og svo fleira. Flest af þessu getur maður þó sleppt með því að nota EMP sprengju, sem slekkur á öllum rafbúnaði. Í gegnum leikinn fær Micheal líka auka hæfileika sem hann getur unnið sér inn, bæði með því að eiga réttu vinina og gera ákveðna hluti eins og að drepa 70 menn með höndunum. Þessir hæfileikar geta bæði verið t.d. 5 plús í líf, eða kannski eiginleiki til að miða sjálfkrafa á óvini í 20 sek. Þetta bætir heilmikið á spilunina og gerir hana ennþá áhugaverðri.

Grafík og ending

Leikurinn keyrir á Unreal 3 grafíkvélinni og er greinilegt að Obsidian er ekki að nýta vélina vel þar sem að hún hefur oft litið miklu betur út, í leiknum sést sami hlutur og Bioware lenti í með Mass Effect 1 og það er að texture skrárnar taka tíma að hlaða sinn inn og smáatriði eru lengi að koma í ljós þegar maður kemur á nýja staði og líta hlutirnir á meðan út eins og eitthverjar klessur. Ending leiksins er frábær, bara að spila söguna í gegn tekur í minnsta kosti 10-12+ klukkutíma og síðan ef maður vill fá njóta allt sem leikurinn hefur uppá að bjóða þarf maður að spila hann c.a. 3 sinnum í gegn. Talsetningin í leiknum er fín, allar aukaraddir eru fínar en ég er samt ekkert voðalega sáttu með Mike sjálfan. Tónninn í röddinni á honum virðist alltaf vera sá sami, hvort sem hann er reiður eða ei.

Lokaorð

Alpha Protocol er fínn leikur sem ætti að gefa öllum RPG aðdáendum góða skemmtun í nokkuð marga klukkutíma. Leikurinn er samt fullur af litlum og stórum göllum sem taka hann mjög mikið niður og þarftu þess vegna að vera tilbúinn til að líta yfir nokkuð marga galla til að geta spilað hann ef þú hefur gaman að þessari tegund RPG leikja. En í heildina litið þá er Alpha Protocol fín  sem hefði mátt vera hálft ár lengur í framleiðslu og með aðeins frumlegri sögu.

Einkunn : 6,5

Skrifað af: Sigurjón Ingi Hilmarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

Popularity: 30% [?]