Joe Danger

Joe Danger er nýr leikur á PSN sem gerður er af sjálfstæða leikjastúdíóinu Hello Games. Í leiknum fara spilarar í hlutverk mótorhjólakappans Joe Danger sem er útbrunninn „stuntman“ sem að gerir hvað hann getur til að endurheimta titilinn „Master of Disaster“. Leikurinn er svokallaður „side scroller“ í líkingu við Excitebike á gömlu NES tölvuna nema  í háskerpu og með margfalt dýpra gameplay. Í leiknum getur þú tekið þátt í ýmsum kepnum sem ganga út á meðal annars að framkvæma risastökk og gera trick til að ná stigum og flétta þau saman fyrir multiplier. Einnig eru kappaksturkeppnir þar sem að þú keppir á móti aðal keppinautum Joe, „Team Nasty“. Í hverri braut eru áskoranir svo sem; safna öllum mini-stjörnum, halda combo í gegnum alla brautina, tímatengdar áskoranir og fleira. Fyrir að ná þessum áskorunum færðu gullstjörnur sem að hægt er að nota til að kaupa sig inn í fleiri keppnir. Það er samt ekki nauðsynlegt að ná þeim öllum í einu heldur getur þú náð einni gullstjörnu í einu og vistar leikurinn sjálfkrafa allar þær stjörnur sem að þú vinnur þér inn, í lok brautarinnar.
Joe Danger Gameplay Trailer

Lúmsk tilvísun í hvaða leiki hönnuðir Joe Danger sækja innblástur

Stjórnun leiksins er svakalega þétt og nákvæm en eftir að maður venst tökkunum verður þetta eins og annað eðli. Allir L og R takkarnir hafa mikið vægi í leiknum þannig að það tekur tíma að venjast því eins og vaninn er þegar stjórnun leiks treystir á mikla notkun þeirra en R2 og L2 eru inngjöf og bremsa/bakk og R1 og L1 eru notaðir til þess að gera kúnstir í loftinu. Hægt er að stýra Joe á alla vegu í lofti og á jörðinni en það er nauðsynlegt til þess að lenda ekki í vatnstönkum með hákarli í eða til að lenda á „targeti“. Þegar þú klárar fyrstu borðin kemur strax upp tilfinning um að leikurinn sé nokkuð erfiður og næstu borð eru enn erfiðari en eftir að venjast stýringunum verða fyrstu brautirnar mjög léttar. Erfiðleiki leiksins er mjög vel jafnaður út og rís í stöðugri kúrvu eftir því sem líður á single player spilunina og gefur þér tíma til þess að venjast öllu áður en áskoraranirnar verða virkilega strembnar og þær verða strembnar. Vegna þess hversu ávanbindandi leikurinn er finnur þú þó lítið fyrir því og hugsunin verður alltaf „ein tilraun í viðbót og svo upp í rúm“ en svo rankar maður við sér kl 5 um morguninn og áttar sig á því að það er vinna á morgun. Leikurinn er í raun ekkert svakalega erfiður en þó alls ekki léttur en svo getur þú sett þín eigin markmið til að gera hann að enn meiri áskorun. Til dæmis er gaman að reyna að ná mörgum stjörnum í einni ferð í braut og það getur reynst þrautinni þyngri að ná að halda kombói, ná í allar mini stjörnurnar, hitta öll targetin og taka inn nógu mikið af stigum í leiðinni til að fá gull í brautinni. Það má segja að hann sé þægilega erfiður sem að gerir hann svona rosalega ávanabindandi.

Brautirnar eru allar mjög vel hannaðar og skemmtilega ýktar og húmorinn aldrei langt undan. Stökkpallarnir eru af öllum stærðum og gerðum að ógleymdum gormunum sem að þeyta þér lang upp í loft og oft þarf að hendast frá einum til annars og minnir það óneitanlega á pinball vél á ákveðnum augnablikum. Alls kyns hindranir verða á vegi Joe svo sem hárkarlatankar, risa hamrar sem að kremja hann eða smella einum góðum í fésið, stangir sem að þú þarft að beygja þig undir og gaddar sem hoppa þarf yfir. Fjölbreytileikinn er ávallt í fyrir rúmi yfirleitt aldrei ein rétt leið til að taka. Fyrir utan að geta farið bæði yfir og undir suma hluti og að velja hvort að þú takir svakalegt stökk eða veljir að fara hægt á suma palla þá er líka hægt að skipta um brautir. Þetta er að mínu mati það sem að gefur hönnun brautanna mikið gildi því að möguleikarnir eru endalausir og ein leið er aldrei betri en önnur. Hvaða leið er valin fer eftir því hvaða stjörnu er verið að sækjast eftir og hvort að tími eða stig skipta meira máli.

Skemmtilegur teiknimyndstíllinn ýtir undir húmorinn í Joe Danger

Útlit leiksins er mjög flott og skemmtilegt. Teiknimyndastíllinn virkar vel og eykur við kímnina sem er augljóslega höfð að leiðarljósi við alla hönnun leiksins. Margar hindranir eru stórskemmtilegar við fyrstu kynni eins og fyrrnefndur hákarlatankur. Grafíkin virkar vel og er augljóslega mikil vinna lögð í hana og skarar Joe Danger fram úr fyrir PSN leik að vera. Það er í raun erfitt að finna galla á single player hluta leiksins en ef eitthvað má nefna þá er það tónlistin sem að verður einstaklega þreytandi þegar á líður. Öll önnur hljóðvinnsla er þó til fyrirmyndar og kómísk talsetningin bætir við skemmtanagildi leiksins þó að hún sé aðallega takmörkuð við hin ýmsu hljóð frekar en samræður.

Fjölspilunarhluti leiksins er ekki upp á marga fiska en aðeins er hægt að spila í tveggja manna „split screen“. Það væri klárlega stór plús fyrir leikinn ef að hann myndi styðja fjögurra manna fjölspilun enda leikur sem að býður upp á gríðarlega góða skemmtun með vinum. Engin netspilun er í boði en þó er hægt að senda vinum á PSN brautir sem að maður hefur smíðað sjálfur í „Sandbox“ hluta leiksnins. Sandkassinn eða „Sandbox“ er einfaldlega „level editor“ þar sem að þú getur smíðað þínar eigin brautir og býður upp á endalausa möguleika og skemmtun við að gera alls konar fáránlegar og ótrúlegar brautir sem að bjóða þyngdaraflinu byrginn. Þar er hægt að keyra brautina á sama tíma og þú smíðar hana en þú getur bætt við og byggt fyrir framan þig þegar þú ýtir á pásu. Frumleg og skemmtileg leið til þess að smíða sínar eigin brautir. Sandkassinn eykur mjög við endingargildi leiksins sem að þó er nokkuð gott án hans. Þokkalegan tíma tekur að klára „single player“ hlutann og það er klárt mál að Joe Danger er með endingarbetri leikjum á PSN og leikurinn réttlætir verðmiðann án vafa.

Helsti galli Joe Danger er hversu takmarkaður multi player hluti leiksins er

Joe Danger er besti PSN leikurinn sem að ég hef spilað á þessu ári og jafnvel einn besti frá upphafi. Stjarna leiksins er stjórnunin en á því sviði skarar leikurinn fram úr og á sér enga líka því hún er einfaldlega gallalaus. Það hljómar kannski undarlega að bera Joe Danger saman við fyrstu Tony Hawk leikina sem að komu út á PS1 en ég ætla samt að gera það því að ég fæ sömu tilfinningu þegar ég sest fyrir framan sjónvarpið með stýringu í hönd. Mér einfaldlega líður eins ég sé karkterinn sem ég stjórna og hann gerir nánast allt sem ég ætla honum að gera þó að oft komi fyrir að maður mistígi sig aðeins en það er hluti ef leiknum. Það eina sem telja má til frádráttar er hversu takmarkaður fjölspilunarhluti leiksins er en ef að Hello Games hefðu skellt netspilun og fjögurra manna „spilt screen“ með í pakkann hefði hann komist nálægt fullkominni einkunn hjá mér.

Einkunn: 9 af 10 mögulegum

Skrifað af: Halfdeaf
©Arnar Leví Aðalsteinsson

Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

Popularity: 20% [?]