Innsent efni Archive

Heavy Rain

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 17. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
Heavy Rain

Kynning:

Heavy Rain er nýjasti leikur hins Franska fyrirtækis Quantic Dream sem gerðu síðast hinn vanmetna Fahrenheit (Indigo Prophecy í USA) sem kom út fyrir nokkrum árum á PC, Xbox og PS2 og ég bendi fólki á að skoða nánar.

Þetta er fullorðins leikur sem rannsakar erfið mál og ákvarðanir og er hann bannaður innan 18+ af góðir ástæðu og er ekki fyrir ung börn.

David Cage aðalhönnuður leiksins er ekki hræddur við að rannsaka hve langt er hægt að fara með miðilinn sem tölvuleikir eru og blandar hann saman kvikmyndum og leikjum til að búa til reynslu ólíkt því sem flestir hafa spilað áður fyrr.

Uppsetning leiksins er ekki ólík kvikmynd eða sjónvarpsþætti. Þetta er stór og dramatísk saga, tónlist sem sæmir hvaða stórmynd og vel skapaðar persónur sem þér mun ekki verða sama um hvað verður í atburðarás sögu leiksins.

Saga:

Hversu langt myndirðu ganga fyrir þann sem þú elskaðir? Það er hin stóra spurning sem sagan í Heavy Rain tekur fyrir. Þetta verður í raun þema leiksins og hvað því sem ein að aðalpersónunum þarf að ganga í gegnum.

Sagan er í raun saga nokkurra mismunandi persóna og skarast líf þeirra saman á nokkurra daga tímabili og er einn þráður sem tengir þau öll og það er Oragami raðmorðinginn sem er búinn að vera að hrjá eina stórborg í Bandaríkjunum í nokkur ár.  Hann rænir drengjum um 10 ára aldur og drekkir þeim eftir nokkra daga og skilur lík þeirra eftir með brönugras á hjartastað og Oragami fígúru nálægt líkinu.

Fyrsta persónan sem við erum kynnt fyrir og er í raun kjarna persóna sögunnar er Ethan Mars sem er velstæður arkitekt sem á fallega konu, tvo unga syni og heimili sem hann hannaði sjálfur. Hann virðist lifa hinu fullkomna lífi. Það breytist á 10 ára afmælisdegi sonar hans Jason. Eftir rólegan dag með fjölskyldunni fara þau saman í verslunarmistöð nálægt og endar það með skelfilegum afleiðingum þegar Jason hleypur útí umferðina og Ethan reynir að bjarga honum. Hið rólega, bjarta og myndræna umhverfi sem við höfum séð hingað til breytist fljótt. Ethan stórslasast og eyðir næstu 6 mánuðum í dái og sonur hans deyr.

Sagan byrjar síðan aftur 2 árum síðar og sýnir drungalegan dag þar sem að rigningin virðist aldrei ætla að hætta. Það er eitthvað breytt við Ethan, hann er ekki lengur þessi bjarti hamingjusami maður sem við sáum í byrjun leiksins. Það er eins og eitthvað vanti í augun á honum. Hann er skilinn og er að sækja hinn son sinn Shaun úr skólanum seinn eins og svo oft áður uppá síðkastið. Það er ljóst að samband feðganna er stirt og sonur hans frekar frádreginn. Eftir stutta atburðarás sem er best að spilla ekki um of, rankar Ethan við sér með Oragami fígúru í hendinni og sonur hans er horfinn!

Næsta persónan sem við sjáum er gamall og feitlaginn einkaspæjari að nafni Scott Shelby sem er í leit að morðingjanum og um leið að rannsaka eldri glæpi í von um að finna vísbendingu hver Oragami raðmorðinginn er. Hann er fyrrum lögreglumaður sem lendir í slagtogi fljótlega með Lauren, móður eins af drengjunum sem hafði verið myrtur og leita þau saman að morðingjanum.

Madison Page er ung og gullfalleg blaðakona sem á erfitt með nætursvefn og endar á móteli í bænum þar sem að hún kemst í kynni við Ethan Mars og byrjar hún að rannsaka Oragami morðingjann og lendir í ýmsu í þeirri leit.

Að lokum er það FBI rannsóknarlögreglumaðurinn Normann Jayden sem hefur verið sendur til að aðstoða lögreglu borgarinnar við að ná morðingjanum. Hann er útbúinn nýjustu tækni sem kallast ARI sem eru sérstök gleraugu sem gera honum kleyft að sjá glæpavetfanginn frá öðru sjónarhorni og fá upplýsingar beint í æð frá hinum ýmsu gagnasöfnum. Þegar við kynnumst honum fyrst virðist ekki allt vera í lagi hjá honum. Hann er háður ákveðnu efni og er það eitthvað sem getur haft áhrif á hans rannsókn og líf.

Það sem gerir söguna leiksins svona gríðalega mikilvæga og sérstaka er á hvaða marga vegu hlutirnir geta farið. Eins og David Cage hönnuður leiksins sagði oft í viðtölunum fyrir útgáfuna, þurfa ekki endilega allar persónurnar að lifa af til að sagan stöðvist. Þetta er eitthvað sem maður er ávallt með aftast í huganum þegar maður spilar leikinn. “Er þetta augnablikið sem mín persóna deyr? Hvað gerist þá næst?” Ákvarðanir sem persónurnar sem þú leikur til skiptis taka, geta haft mikið eða lítið að segja fyrir hvað gerist næst. Kýst þú að bjarga manni frá ráni? Hleypurðu uppá þak á flótta frá lögreglunni eða stekkur niður stigann? Fyrirgefurðu manneskju eða ekki, læturðu einhvern deyja? Og á hún eða hann það skilið? Hverni hringirðu í á ögurstundu? Allt þetta er bara brot af því sem er hægt að gera til að saga Heavy Rain taki ólíka stefnu og er þetta einn af styrkjum leiksins að halda þér á tánum og láta þig aldrei vera viss hvað í raun gerist næst. Það voru mörg atriðin í leiknum þar sem að hjarta í mér sló hratt, og ég greip fast í fjarstýringu leiksins og var að pæla hvort að ég myndi brjóta hana loksins núna.

Leikurinn er mjög klár að vista árangurinn jafn óðum og spornar það við því að fólk hætti og endurhlaði Save til að prufa annað eða þeim líki ekki við hvað gerist. Það er reyndar góður möguleiki í valmynd leiksins að endurspila ákveðna parta aftur með og án þess að vista árangurinn og er í raun hægt að velja einhvern ákveðinn punkt og halda áfram með leikinn þarna á ný og fá gjörólík atriði eftir á.

Leikurinn skartar mörgum endum, svo mörgum að ég er ekki fullviss um hve margir þeir eru enn. Ég spilaði leikinn í gegn þrisvar sinnum frá byrjun til enda og síðan nokkrum sinnum með að taka ákveðna parta og spila aftur og sjá hvað gerðist og hvað afleiðingar það gæti haft.

Eitt sem mér langaði að nefna að þeir sem eiga börn, munu líklega held ég fá enn sterkari reynslu að spila leikinn þar sem að spurningin sem leikurinn spyr á mikið við þau. En á sama tíma snýst þetta líka um einhvern sem þú elskar og hvað þú ert tilbúin að gera og getur það átt við systkyni, ættingja eða maka, en á sama tíma er líklega tilfinningar foreldri til barns ein sú sterkasta tilfinning sem til er.

Grafík og umhverfi:

Það er vægast sagt óhætt að segja að Heavy Rain er einn af flottustu leikjum sem til eru fyrir PS3 eins og er. Vinnan sem var lögð leikinn er ótrúleg, það má sjá að hluta það með að skoða aukaefni leiksins þar sem eru viðtöl við hönnuðina og leikara. Það fóru 173 dagar bara í hreyfingar persónanna og motion capture. Leikurinn var í raun tekinn upp eins og bíómynd og fólk sem hefur skoðað hvernig Uncharted 1 og 2 voru gerðir hafa einhverja hugmynd.

Andlit persónanna og svipir eru meiriháttar og augun sérstaklega að mínu mati. Allt umhverfið í leiknum er raunverulegt og svo stútfullt af litlum smáatriðum sem mun taka þig nokkrar umferðir í leiknum til að sjá allt saman. Fáir leikir hafa farið eins nálægt “Photo Real” eins og Heavy Rain. Vatnið er eitt af stjörnum leiksins, hvernig það liðast niður eftir bílþaki, rennur niður andlit persónu eða er hluti af umhverfinu. Það er nærri hægt að segja að rigningin sé persóna í sögu leiksins, hún hefur mikið að segja uppá sögu og til að skapa rétta andrúmsloftið sem leikurinn hefur.

Það sem er hægt að kvarta undan grafíkinni er að á pörtum, sérðu ekki eins nákvæma grafík í andlitum persóna eins og að leikurinn hafi gleymt að setja háskerpu texture á þau sem gerist reyndar mjög sjaldan. Síðan eru það nokkrir hlutir í umhverfinu sem virka klunnalegir og línulaga og draga þeir sig úr umhverfinu frekar vel.

Hreyfingingar að nær öllu leiti eru meiriháttar og maður sér hvað það hefur borgað sig að nota sömu leikara í motion capture og að tala fyrir persónur leiksins. Allt þetta fær þig til að trúa á persónurnar í leiknum betur og draga þig inní heim Heavy Rain.

Umhverfi leiksins hefur mikið að segja og er þetta einn af þessu leikjum sem  er stútfullur af litlum smáatriðum sem flestir taka ekki eftir í fyrsta sinn er þeir spila leikinn. Gott dæmi um þetta er t.d búðin Hassan kaupmanns sem Scott Shelby kemur fyrst fram. Að labba um búðina og skoða hillurnar og sjá alla litlu hlutina sem hafur verið raðað þarna í hillunar, þetta er bara allt eins og þú gætir séð í kjörbúðinni á næsta horni.

Allt þetta eru samt litlar athugasemdir sem engan veginn draga úr heildinni og hve flottur pakki þetta er í raun og veru. Leikurinn er auðveldlega demó efni fyrir vini og vandamenn hve leikir geta litið vel út.

Hljóð:

Það þarf ekki að hafa spilað leikinn lengi til að sjá hve mikla vinnu hefur verið lagt í hljóðvinnslu leiksins. Músík leiksins gæti sómað sér í hvaða stórmynd sem er og er hún stór hluti af upplifuninni við leikinn og er hún mjög góð að breytast í takt við atburðina sem eru á skjánum.

Í aukaefni leiksins kemur fram ef ég man rétt, að tekin voru upp um 30.000 þúsund orð í raddsettningu leiksins og er það virði 4 tölvuleikja. Ekki er síðan talið öll sú talsetning á öðrum tungumálum sem er einnig á disknum.

Ég veit að sumir sem hafa gagnrýnt leikinn hingað til hafa sett útá að þeir sem tala fyrir persónurnar séu ekki að tala hina fullkomnu “Bandarísku” en það er eitthvað sem ég er ekki sammála. Leikurinn er gerður af Frönsku fyrirtæki og sumir leikaranna eru ekki frá Bandaríkjunum og heyrist það stundum í hvernig þeir tala. Fyrir mínar sakir var aldrei nein af raddsettningunum eitthvað sem dró leikinn niður eða náði ekki að sannfæra mig um persónuna eða hvað hún eða hann var að segja.

Spilun:

Stjórnkerfi leiksins er aðeins öðruvísi en flestir eru vanir og draga kannski sumir einhverja líkingu við hið stífa kerfi sem hefur einkennt Resident Evil leikina síðustu árin. Já það er kannski hægt að segja að það er pínu stífara en fólk er vant, en það er góð ástæða á bakvið allt saman í leiknum og hvað hann er að reyna að gera.

Þú notar vinstri pinnnan til að horfa á kringum þig, hægri til að nota hluti ofl, R2 er haldið hinni til að labba og þá er vinstri pinnin notaður til að hreyfa höfuðið í áttina sem á að fara. L2 kallar fram hugsanir persónunnar eða hvað hann eða hún vill segja. Hinir takkarnir á fjarstýringunni eru notaðir til að bregðast við ýmsum hlutum sem koma upp í röð sögunnar. Það er ekki óalgengt að þurfa að nota nær alla takkana á fjarstýringunni í erfiðustu stilingunni og ég hélt þegar ég var í rafstöðinni að ég myndi snúa eitthvað á mér sjálfum, en mig grunar að það hafi verið planið til að undirstrika aðstæðurnar sem persónan var stödd í.

Fyrir mínar sakir hef ég aldrei kynnst eins góðri nýtingu á fjarstýringu í tölvuleik. Dualshock 3 pinninn verður hluti af þér og hvernig þú spilar. Ég greip og hristi hann stundum svo fast að ég var hræddur að innvolsið myndi skokka útúr pinnanum og ég myndi enda að fara ferð útí næstu búð og kaupa nýja.

Síðan að hið blessaða Sixaxis dót kom frá Sony hafa margir leikir notað þetta og nær oftast hefur þetta verið ílla notað og á einhvern asnalega hátt, besta dæmið er auðvitað hinn ofurslaki LAIR sem voru skelfileg mistök, sérstaklega á þann hátt að nota eingöngu það stjórnkerfi í byrjun þó að plástur sem kom síðar meir lagaði þetta aðeins. Heavy Rain aftur á móti virðist aðeins hafa pælt í þessu og er hver hreyfing fjarstýringarinnar notuð á rökréttan hátt.

Þegar leikurinn hefst í fyrsta skiptið er leikmaðurinn spurður einfaldrar spurningar um kunnáttu sýna á PS3 pinnanum og hefur það áhrif á hvernig leikurinn notar fjarstýringuna. Í erfiðustu fá fingurnir að njóta sín og það er aðeins afslappaðra í auðveldasta. Margir gera sér síðan kannski ekki endilega grein fyrir að með að svara þessari spurningu ertu í leiðinni að velja hve erfiður leikurinn er fyrir þér.

Ending:

Það mun taka flesta um kannski 9-10 tíma að klára leikinn og fer það eftir hvað fólk fer snöggt í gegnum þetta og hvaða erfiðleikastilling var valin. Fólk segir kannski “9 tímar það er ekkert”. En ég bendi á tvö hluti. Að síðustu tveir Call of Duty leikir rétt slefa samanlagt í þessa lengd og að það eru mjög margir endar á leiknum og til að sjá stærsta hluta leiksins áttu eftir að spila leikinn 2-4 sinnum ef ekki oftar.

Sagan er eitthvað sem þú villt sjá og af hverju hlutirnir fara á þessa vegu. Því meira sem leikurinn er spilaður og öðruvísi ákvarðanir eru teknar gefur þetta þér allt nýja vídd í leikinn og söguna. Ég var með margar spurningar eftir fyrsta skiptið sem ég kláraði leikinn og það var eitthvað sem næsta umferð hjálpaði mikið til að hjálpa mér að ná dýpri skilningi á sögunni og af hverju hlutirnir fóru á ýmsa vegu.  Ég er samt ekki að segja að þú verðir að spila leikinn oft og að þú náir engu án þess, heldur að þeir sem gefa sér tíma til að kanna dýptir leiksins og sögunnar fá það svo margfallt verðlaunað tilbaka.

Ég stend uppi með um tæp 70% af Trophies leiksins og ég veit að ég á eftir að spila hann oft áður en ég næ þeim öllum og það verður aldrei leiðinlegt að sjá hvað getur gerst næst og hvert sagan getur farið.

Lokaorð:

Biðin eftir Heavy Rain hefur verið löng og Sony hefur lagt talsverða áherslu á leikinn og eitthvað sem er bara hægt að fá á PS3. Hvernig tekst svo upp? Fyrir mínar sakir finnst mér Heavy Rain standa uppi sem einn besti leikur ársins og ef að hann hefði komið út í fyrra hefði ég valið hann ofar Uncharted 2 sem leik ársins. Er hann fullkominn? Nei, en ekkert er það. Hann á smá vanda með „Screen Tear“ sem sagt rifna ramma þegar leikurinn nær ekki að halda 100% við hasarinn. Það er samt mjög sjaldan og ekki svo eftirtektarvert. Ég lenti aðeins einu sinni í galla sem gerði það að verkum að vélin fraus hjá mér, það var í þriðju spilun hjá mér.

Quantic Dreams tekst að mínu mati að skapa djúpa og spennandi sögu með persónum sem þú nærð að tengjast og varða um í gegnum söguþráðinn. Það er hægt að deila eitthvað um hvort að þetta sé ævintýraleikur eða gagnvirk skemmtun. Kannski er þetta blanda á bæði og eitthvað meira til? Heavy Rain er upplifun sem nær að draga þig inn fljótt og heldur fast utan um þig alveg fram í lokin.

Einn af bestu leikjum sem völ er á PS3 og eitthvað sem unnendur tölvuleikja þurfa að spila og upplifa.

Einkun: 9.7 af 10 Mögulegum

Skrifað af: Bumbuliuz ©
Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.


MAG

Höfundur
ArgoNut
Dagsetning: 4. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
MAG

Þegar Mag var fyrst kynntur á E3 árið 2008 varð ég eins og svo margir mjög spenntur fyrir að sjá hvernig Zipper interactive myndi takast til við að gera það sem áður var talið óhugsandi. Fyrstu persónu skotleik þar sem 256 manns gátu spilað saman á einu borði í einu. Án þess að allt fari í algjöra vitleysu og það á PS3. Og nú þegar ég er búin að vera spila leikinn í rúma viku hvernig stendur hann undir væntingum.

M.A.G stendur fyrir „Massive Action Game“ Á hann að gerist árið 2025 þar sem að þrýr einkaherir „Merchanaries“ eru að berjast um olíu og yfirráðasvæði en eins og við er að búast það er ekki nein saga í MAG til að tala um enda samanstendur hann eingöngu af fjölspilun.

Þú byrjar leikin með að velja á milli Valor, Sver eða Raven, hver fyrir sig hafa mismunandi kosti og galla. Raven búa yfir tæknilegustu vopnunum en Sver treysta frekar á öflug en ekki eins fullkomin vopn á meðan Valor er þarna mitt á milli.

Og nú er eins gott að vanda valið þar sem þú færð ekki að spila í nema einni herdeild í einu sem er frekar undarleg ákvörðun hjá Zipper. Þegar þú ert búin að velja hvaða herdeild þú ætlar að berjst með þá færðu að velja hvernig persónan þín í leiknum á að líta út. Valmöguleikarnir sem standa til boða eru frekar einfaldir þar sem eingöngu er hægt að velja á milli fyrirfram áhveðinna persóna og svo er hægt að velja hvernig þú hljómar þegar þú ert að gefa skipanir og slíkt. Allt er þetta frekar einfalt og virkar kannski við fyrstu sýn eins og MAG sé ekki eins góður og vonir standa til en um leið og maður byrjar að spila leikin þá uppgötvar maður hversu rangt það er.

Aðal krækjan í MAG er það að 256 manns geti spilað saman í einu en til að byrja með þá getur þú bara spilað í minni bardögum það er ekki fyrr en þú ert búin að spila í nokkra tíma og hækka upp um level að þú færð að spila stærstu orrusturnar. MAG er byggður upp þannig að þú færð stig fyrir hvern þann sem þú nærð að drepa og eins færðu stig fyrir að ljúka verkefnum sem þinni herdeild eru sett fyrir. Minnir þetta að vissu leiti á Mmo leiki eins World Of Warcraft. Eftir því sem að þú hækkar upp um level þá stendur þér til boða fleiri vopn og margskonar viðbætur fyrir þau. Svo geta allir þegar ákveðnu level er náð spilað sem deildarforingi „Squad leader“ og seinna meir stjórnað allri herdeildinni „Platoon Leader.

Það spilar nefnilega stóran part í leiknum að berjast sem ein heild ólíkt flestum öðrum fjölspilunarleikjum þá hefur þú hag af því að fylgja skipunum sem gefnar eru af deildarforingjanum því betur sem að þú nærð að fylgja þeim því meira færðu af stigum. Og sama er með deildarforingann hann fær stig fyrir að þú fylgir eftir því sem þér er sett fyrir. Þetta er að vissu leiti stærsti kostur leiksins og galli ef að allir spila leikin eins og hann er hugsaður þá er þetta frábær skemmtun. En að sama skapi getur það verið gríðarlega pirrandi þegar allir æða í sitt hvora áttina  leikandi Rambo það er ekki bara pirrandi heldur er það trygging fyrir tapi í leiðinni. Eflaust mun það sama gerast með MAG og gerðist með Socom að þeir sem kunna að meta gott samspil „teamplay“ halda áfram að spila leikin á meðan hinir hellast úr lestinni þegar þeir fá leið á öllu saman og fara aftur að spila Call of Duty: Modern Warfare 2 J

Eins og í öllum fjölspilunarleikjum þá skipta borðin miklu máli og í MAG valda þau ekki vonbrigðum. Bæði eru þau gríðarlega stór og fjölbreytt en samt þannig úr garði gerð að þau virka aldrei of stór eða of lítil. Bjóða þau upp það mikinn fjölbreytileika að hvort sem að þú er týpan sem vilt láta lítið fyrir þér fara og nota Sniper riffil úr fjarlægð eða æða á staðinn með byssur á lofti þá hafa þau eithvað fyrir alla. Til að byrja með er hægt að spila þrjú modes Supression,Sabotage og Acquistion.

Supression,Sabotage eru í rauninni venjulegt  Deathmatch og Capture/Hold verkefni en Acquistion gengur út að verja eða ná bílum frá andstæðingnum. Svo þegar þú ert  búin að hækka upp í level átta opnast fyrir Domination mode það er 256 manna bardagi sem spilast mjög svipað og öll hin modes til samans. Í Domination er herdeildinnni deilt niður í 8 manna hópa „Squads“ og fá allir hópar verkefni til að leysa og svo endar það með einu lokaverkefni þar sem allir berjast saman.

Eins og í mörgum leikjum sem innihalda fjölspilun þá er grafíkin oftast slakari í fjölspilunar parti leiksins og þar sem að MAG er eingöngu fjölspilun borðin gríðalega stór og 256 manns eru að spila saman í einu þá eðlilega hefur það áhrif á grafíkina í MAG það þýðir samt ekki að hann líti ílla út en ef hann er borin saman við leiki eins og Uncharted 2: Among Thieves þá stenst hann ekki samnburðin. Samt stendur hún vel fyrir sínu og sem dæmi að þá hafa þeir bætt grafíkina til muna síðan í betunni. Það fer ekki mikið fyrir tónlist í leiknum og undanskildri tónlist í byrjun leiksins og smá þegar hápunktar í bardaganum eru þá er lítið um hana en sú litla sem finnst passar vel við leikin.

Það má segja að MAG hafi margt fram að færa og er stórt stökk framávið frá Socom seríunni sem Zipper eru frægastir fyrir samt eru það nokkur atriði sem mætti laga. Sem dæmi þá er það furðulegt þegar þú ert með fyrstu persónu leik og býður ekki upp á að stilla upp stjórnun í leiknum eftir því sem hverjum hentar best. Þegar flestir spila leiki eins og Call Of Duty sem hefur nær fullkomnað stjórnun í fyrstu persónu leikjum þá getur það tekið þó nokkurn tíma að venjast nýrri stjórnun of langan tíma fyrir suma. Og fyrir leik sem byggir svo mikið á samskiptum með headsett þá er það furðulegt að það skuli ekki vera selt með leiknum líkt og þeir gerðu með Socom. Og  þegar þetta er skrifað þá þjáist leikurin af balance vandamáli sem lýsir sér þannig að Sver herdeildin virðist vera með mun öflugari vopn og betri staðsetningar á borðum þannig að þeir hafa verið að vinna stærstan hluta af bardögunum sem hefur gefið þeim meiri stig sem aftur gerir vopnin enn öflugri og svona hefur boltin haldið áfram. Vonandi mun Zipper Interctive laga þetta sem allra fyrst því að fyrir utan smá galla þá er MAG að koma sterkur inn sem arftaki leikja eins Socom og Warhawk.

Einkunn 7,7 af 10 mögulegum

Skrifað af: ArgoNut
©Jósef Trausti Magnússon
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar

God of War: Collection

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 2. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
God of War: Collection

Kynning:

God of War serían ætti ekki að vera ókunn neinum sem hefur átt Playstation vél síðustu árin. Kratos og hans hefndarþorsti hefur gert mikið fyrir Sony og það styttist óðum í God of War III sem kemur um miðjan Mars á PS3.

Í tilefni þess er við hæfi að taka fyrir God of War: Collection sem kom út í Bandaríkjunum fyrir jólin og var flutt inn til landsins enn hefur ekki enn fengið formlega útgáfu í Evrópu ennþá.

Hvað er í pakkanum? Í God of War: Collection God of War I og II í betri upplausn og með lagfærðri grafík og aukaefni. Gow I kom út sumarið 2005 og Gow II kom í Apríl 2007. Það eina sem vantar í pakkann til að gera hann fullkominn væri port á PSP leiknum God of War: Chains of Olympus sem var stórgóður og fyllti uppí baksöguna á seríunni.

Saga:

God of War I segir frá Kratos hermanns frá Spörtu og baráttu hans við Stríðsguðinn Aries sem hann hefur verið í vinnu fyrir síðustu 10 árin. Í miðri orrustu sem Kratos og félagar eru að tapa þá ákallar hann á stríðguðinn og heitir honum lífi sínum í staðinn fyrir að fá að vinna orrustuna og lifa af. Aries tekur boðinu og stígur niður af himni og slátrar öllum andstæðingum Kratos. Í staðinn fyrir að lifa af, verður Kratos verkfæri Aries og fer um Grísku eyjarnar og drepur allt kvikt og þegar líður á árinn verður grimmari og ofbeldisfullari.

Fyrir þá sem hafa ekki spilað fyrsta leikinn (kommon hver er ekki búin af því ennþá? Hoppið þá yfir Sögu partinn hérna) þá ekki lesa meira í bili.

Aries leikur sér að rugla í lífi Kratos til að búa til hinn fullkomna stríðsmann sem er án tilfinninga og hlýðir í einu og öllu. Til að gera það kemur hann á stað atburðarrás sem á að færa Kratos nær honum með dauða fjölskyldu Kratos. Eftir 10 löng ár er Kratos þjakaður maður og búin á því að vera strengjabrúða Aresar og kastar sér framm að kletti bara til að vera bjargað og sagt við hann af guðnum Aþenu að hans verki er ekki lokið. Hann ákveður að fara í blóðuga herferð í gegnum Gríska goðafræði til að komast að Aries og losna undan valdi hans. Á leið sinni kemst hann að öskju Pandóra sem hann þarf til sigra Aries kemst hann af ýmsu um sig og sína fortíð og hvað Aries gerði honum í raun og hvaða hlut hann hafði í dauða fjölskyldu Kratos

God of War II byrjar þar sem að Kratos situr í hásæti stríðsguðsins eftir að hafa drepið Aries í lok fyrsta leiksins og tekið við tittlinum stríðsguðinn. Honum leiðist óendanlega að heyja endalaus stríð frá toppi Ólympusarfjalls svo einn daginn tekur hann sig til og stígur niður í guðaformi á eyjuna Ródos til að hjálpa hermönnum Spörtu og berst sjálfur. Hann er svikinn og Seifi eftir harða orrustu og rændur öllum kröftunum sem hann hafði fengið frá guðunum í fyrsta leiknum og er drepinn. Kratos er frekar harður nagli og lætur ekki stöðva sig að fara niður til helvítis til Hadesar og kemur upp aftur og heitir því að hefna sín á Seifi og guðunum. Hann er máttfarinn og valdalaus og fær aðstoð títanna sem eru andstæðingar Grísku guðanna. Hefst þá önnur blóðug herferð í gegnum Grísku goðin, og að snúa tilbaka því sem Seifur gerði honum þarf hann að finna Örlaganornirnar og snúa tímanum tilbaka og stoppa Seif og bjarga Spörtu þar sem að Seifur slátraði þeim eftir falls Kratos.  Í lok leiksins kemst Kratos að því að hann er sonur Seifs, einn af mörgum sem Seifur hefur eignast í gegnum tíðina. Aþena varar hann við að dreipa Seif þar sem að það muni í raun kalla fram á endalok heimsins og að endurtaka ekki heldur það sem að Seifur gerði Cronos föður sínum.

Í lok leiksins eftir að Kratos er búin að berja pabba sinn Seif í hakk, verður hann fyrir því að drepa óvart Aþenu eftir að hún reyndi að stoppa hann að drepa pabba sinn. Í lok leiksins er Kratos sýndur fara um tímann með örlagaþræðinum til að endurheima Títan risa til að hjálpa sér að berjast við Grísku goðinn og lokasena leiksins er Kratos og félagar að klifra upp Ólympusarfjall til að ná sér niðri á Seifi.

Það er athyglisvert að spila leikina aftur eftir nökkur ár, sagan er enn sterk og goðafræði parturinn var alltaf einn af sterkustu pörtum seríunnar. God of War I er ef eitthvað erfiðari enn God of War II enn á móti er Gow II talsvert pússaðri og betur uppbyggður eins og góðu framhaldi sæmir.

Grafík:

Það var gaman að spila leikina aftur og sjá hve vel þeir líta út eftir allann þennan tíma og sjá hvernig þeir koma út í HD upplausn. Gow safnið styður uppí 1080p upplausn og  ramma á sek.

Gow I er talsvert hreinni og kemur vel út, enn það er Gow II sem nýtur sín gríðalega vel og er ekki langt frá því að líta betur út enn margir PS3 leikir sem komu út í byrjun vélarinnar.

Það sem er hægt að finna að grafík safnins er að vídeóin sem eru gerð af grafíkvél leiksins og gerast á milli atriða í leiknum er vandinn. Það hefur nákvæmlega ekkert gert við þau og ekki einu sinni hækkað í upplausninni og sker það talsvert úr þegar þú ert að fara úr flottum parti leiksins yfir á vídeó í SD upplausn. Cgi vídeón líta ágætlega út ennþá samt. Það er sorglegt að hve góða yfirvinnslu leikurinn fékk að þeir hafi ekki gert neitt við vídeó leiksins sem voru gerð í grafíkvél leiksins. Þetta er mislukkað tækifæri hjá Sony að mínu mati.

Lokaorð:

Það er ekki annað enn hægt að dást að samt heildarpakkanum sem er God of War: Collection er og væri óskandi að aðrar frægar Playstation seríur eins og t.d Ico og Shaddow of Colossus eða Metal Gear Solid fengu svona yfirfærslu. Svo lengi sem að þeir klikka ekki á að uppfæra vídeóin, enn verum ekkert að blekkja okkur. Við myndum samt held ég versla þetta bara til að fá leikina í hærri upplausn og með aðeins betri grafík.

Það er ekki hægt að hugsa sér betri upphitun fyrir God of War III enn að rúlla í gegnum þennan stórgóða pakka sem minnir fólk enn og aftur á gæði seríunnar og hvers konar rosalega ferð við eigum í vændum þegar lokaparturinn í þríleiknum kemur út í Apríl. Ekki sakar síðan að það er aðgangur af E3 demóinu af Gow III og Trophie stuðningur í leiknum.

Ef þú ert God of War aðdáandi og átt báða leikina á PS2 ennþá er þetta spurning, ég tel þetta vera samt þess virði að kaupa aftur, og ef þú hefur aldrei spilað þessa leiki eða bara annan hvort og ert spenntur fyrir God of War III þá er möst að kaupa þennan blóðuga pakka og sjá hvað málið snýst um.

Einkunn: 9 af 10

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

Heavy Rain kynning

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 1. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
Heavy Rain kynning

Kynning á Heavy Rain

Heavy Rain er leikur frá hinu Franska fyrirtæki Quantic Dreams sem gerðu fyrir nokkrum árum hinn stórgóða Fahrenheit sem kom leikurinn út á PC, Xbox og PS2.  Leikurinn hét reyndar Indingo Prophecy í Bandaríkjunum og var breytt útaf Michael Moore myndinni, einnig var leikurinn ritskoðaður þarna og smá nektarpartar teknir út, enda við vitum öll hve viðkvæmir kanarnir eru fyrir því.

Leikirnir þeirra eru vanalega ævintýraleikir sem bjóða uppá marga valkosti í kringum söguna ofl. Leikurinn innihélt svokallað „Quick Time Event kerfi“ sem krafðist þess að þú myndir bregðast snögglega við á sama tíma og atburðarrásin var sýnd í öðrum ramma á skjánum svo að það þurfti að vera snöggur að pæla og síðan kom í ljós hvernig það hefði áhrif á atburðarás sögunnar sjálfrar. Eitt af því sem var athyglisverðast við Fahrenheit var að þú spilaðir sem margar persónur. Þú byrjar sem maður sem virðist hafa framið hrottalegan glæp og þarf að hreina til eftir sig (eða ekki) og koma sér snögglega í burtu. Í næsta parti leiksins ertu að spila rannsóknarlögreglupar sem er að rannsaka morðið. Svo maður strax spurði sig þarna spurningu.  „Hve vel langar mér að rannsaka morðmálið sem hin persónan sem ég stjórna átti að hafa framið?“

Heavy Rain er næsti leikur frá þeim og sást hann fyrst árið 2006 á E3 sem tæknidemó sem sýndi atriði með ungri leikonu sem átti að vera í reynsluprufu fyrir kvikmynd. Hún byrjar að segja tala í myndarvélina eins og að hún sé að tala við eiginmann sinn. Hún rekur rómantíska sögu um hvernig þau kynntust og drógu sig saman, á meðan hún talar starði maður á persónuna og hve vel var lagt uppúr hennar hreyfingum, andliti og tilfinningum. Þegar leið á tal hennar kom í ljós að eiginmaðurinn hennar var ekki eins góður og í fyrstu sýn virtist vera og átti að hafa haldið framhjá henni. Á meðan þetta er að koma fram breytist umhverfið úr settinu yfir í eldhús í littlu húsi þar sem konar heldur áfram að segja söguna sína. Það er ábernandi hve ílla henni líður og hve mikið svikinn hún hefur verið. Tónninn verður dekkri og byssa kemur fram á sjónarsviðið.

Þetta voru fyrstu kynnin af leiknum, eftir á sagði David Cage hönnuður og Leikstjóri leiksins að þetta væri í raun bara tilraun á tækni og sögu og væri ekki endilega leikurinn sjálfur.

Heavy Rain sem kemur út seinni partinn í Febrúar, nánar 24 Febrúar segir sögu fjögurra persóna sem virðast eitthvað tengjast Origami rað-morðingjanum sem hrellir borgina og skilur eftir littlar Origami fígúrur. Quantic Dreams hefur hingað til ekki viljað fara mikið í söguna og tala um hve mikilvægt er að upplifa hana sjálfur.

Það sem er vitað um leikinn er að þú getur spilað sem fjórar persónur. Eina sem er Arkitekt sem leitar að syni sínum og leikurinn byrjar á, gamlan seigan einkaspæjara, unga blaðakonu og að lokum frekar vafasaman FBI mann. Hvernig þeirra saga tvinnst saman og hvernig endar er stóra ráðgátan.

Það er hægt að spila leikinn á svo marga vegu og stórar sem littlar ákvarðanir sem þú tekur munu hafa áhrif á endalokin. David Cage hefur oft rætt að ekki endilega allar persónurnar í leiknum þurfa að lifa af, og að sagan heldur áfram og breytist enn fór ekki nánar útí það.

Það er dálítið spes að stjórna leiknum eins og ég komst að eftir að hafa fengið að prufa leikinn í ókláruðu formi. Þú notar vinstri pinnnan til að horfa á kringum þig, hægri til að nota hluti ofl, R2 er haldið hinni til að labba og þá er vinstri pinnin notaður til að hreyfa höfuðið í áttina sem á að fara. L2 kallar fram hugsannir persónunnar eða hvað hann eða hún vill segja. Takkarnir á fjarstýringunni hinir eru notaðir til að bregðast við ýmsum hlutum ofl.

Ævintýraleikir eru ekki eins algengir í dag og var áður fyrr, og enn meira leikir sem taka sénsa og prufa nýja hluti.

Það er ekki hægt að klára svona grein án þess að ræða grafík leiksins sem er vægast sagt rosaleg og mun koma fólki talsvert á óvart í gæðum, nákvæmnin í persónunum og hvernig þær hreyfa sig og sína tilfiningar er skrefinu hærra enn nær í öllum öðrum sem eru á markaðnum í dag.  Rigningin spilar stóran parti í leiknum, enda er nefnd í nafni leiksins einnig. Að sjá vatnið renna niður andlit persónanna er meiriháttar og ætti þessi leikur að geta haft áhrif á fólk sem á ekki PS3 að fá sér hana jafn mikið og leikir eins og God of War III ofl.

Quantic Dreams hafa rætt DLC efni fyrir leikinn og verður eitthvað bitastætt af því strax í kringum útgáfu leiksins og eftir það.

Við munum fjalla meira um leikinn þegar nær dregur útgáfu hans og verða síðan auðvitað vera með gagnrýni á honum.

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

Uncharted 2: Among Thieves

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 10. janúar 2010Svæði: Innsent efni
Uncharted 2: Among Thieves

Kynning:

Uncharted: Drake‘s Fortune var einn af fyrstu leikjunum sem kom út fyrir Playstation 3 í lok árs 2007 sem sýndi hvað væri framundan fyrir vélina og að auki var besti leikur ársins og enn í dag lítur og spilast frábærlega. Tæpum 2 árum síðar eru Naughty Dog Studios tilbúnir með framhaldið í formi Uncharted 2: Amog Thieves og heldur leikurinn áfram ævintýri Nathan Drake og vina hans í leit af týnda fjársjóði sjálfs Marco Polo og týnda flota hans af 13 skipum sem komust aldrei á leiðarenda.

Saga:

Leikurinn pikkar upp um um tveimur árum eftir endalok fyrri leiksins. Gamall vinur hans Flynn gerir Drake tilboð að hjálpa sér að finna fjárstjóð Marco Polo fyrir ríkan viðskiptarvin. Marco Polo fór í frægan leiðangur frá Evrópu til Asíu, eftir 20 ára dvöl í hirð Kublai Khan fór Polo með 14 skip og um 600 farþega og áhöfn frá Kína árið 1292. Þegar hann kom á áfangastað sinn einu og hálfu árið síðar var hann bara með eitt skip í för og 18 eftirlifandi meðlimi leiðangursins. Marco Polo átti að hafa farið nákvæmlega í gegnum öll ævintýri sín í Asíu nema þetta eina og hálfa ár og hvað gerðist þar.

Með Flynn í för er hún undurfagra Chloe í för (sem er frábærlega rödduð af Claudiu Black út Farscape og Stargate SG1 þáttunum) og er þetta ekki í fyrsta sinn sem hún og Drake eru að hittast. Saga leiksins tekur þau frá Suðrænum ströndum til Tyrklands, Indónesíu og að lokum til Nepal.Það kemur fljótlega í ljós að hinn ríki viðskiptarvinur er í raun stríðsglæpamaður að nafni Lazaveric og er hann að leita af hinum dularfulla Chintamani steini sem Marco Polo á að hafa komist í snertingu við. Sagan segir að hver sá sem komist yfir hann geti ráðið yfir heiminum.

Eins og er svo oft í ævintýrum fer fátt eins og það er ætlað og mikill auður spilar oft með fólk. Það líður ekki á löngu þar til að Drake þar að hafa sig allan við að lifa hasarinn sem framundan er og það er erfitt að vita hverjum á að treysta. Að spila í gegnum sögu leiksins er eins og að vera miðhluti stærstu sumarmyndarinnar í bíó. Það er hvert annað æsifengna atriðið á eftir öðru, frá að hanga og berja á lest sem brunar með hraði eftir hlíðum Nepal, í að berjast í hrynjandi húsi og svo mætti lengi telja og er best að segja sem minnst um þessa parta heldur að leyfa fólki að upplifa þá sjálft.

Grafík:

Áður enn ég fer útí þetta skal ég bara segja eitt, Uncharted 2 er flottasti Playstation 3 leikur sem til er! Og já ég veit að Killzone 2 var frekar huggulegur í útliti. Þegar ég var að horfa á heimildarmyndirnar og hlustandi á hönnuði leiksins talandi um að persónurnar væru með um átta þúsund polygons í sér og að leikurinn væri að pumpa út um 2.1 Miljón þegar mest lætur, var maður ekki lengi að fatta að þeir eru ekkert að ýkja neitt.

Umhverfi leiksins er það fyrsta sem grípur leikmenn allt frá fyrsta partinum þegar þú tekur við stjórn Drake‘s og hann er í lestinni í Nepal hangangi af bjarginu og þú þarft að stýra honum upp. Þegar þú kemst loksins upp og nærð að skoða í kringum þig og sérð snjóinn svífa um og horfir á Drake og hvað hann hefur gengið í gegn og blóðið sem er á honum ertu pínu dofallinn. Þegar er labbað í gegnum rústir lestarinnar og Drake er að reyna að finna leiðina út byrjar grafíkvélin í leiknum að sýna sig hægt og rólega, í formi ein af flottari elds sem hefur verið í leik yfir í snjóinn sem festist í fötum persónunnar og svífur í loftinu. Vatnið í fyrri leiknum var einn af flottustu pörtum leiksins og náðu þeir að toppa það hérna margfallt.

Það er hægt að eyða löngum tíma í að tala um hve flottar persónurnar í leiknum eru (mæli með að skoða hausinn á Lasaveric), eða hve umhverfið er nákvæmt og lifandi með fötunum á snúrunum hangandi og sveiflandi í vindinum og hve raunverulega Havock physics kerfi leiksins virkar og hver vel það skilar hinni mikklu eyðileggingu í leiknum. Uncharted 2: Among Thives er mælikvarðinn sem aðrir PS3 leikir þurfa að bera sig við í framtíðinni. Naughty Dog Studios er að tappa inní styrk vélarinnar á ósjéðan skala og sýnir fólki afhverju að eiga PS3 vél er þess virði.

Hljóð og raddsetning:

Ef að grafík leiksins er einn hans helst styrkur þá er hljóðhönnun hans þar strax á eftir. Það sem selur söguna og persónur hennar er raddsetningin og í Uncharted 2 þá er hún enn betri. Það virðist hafa gleymst að segja leikurunum að þeir væru að leika í tölvuleik enn ekki bíómynd! Með að láta leikarna ekki bara sitja í hljóðveri aleina að spýta út línum á handritinu heldur leika hreyfingar persónanna ásamt tali í einu eins og í bíómynd skapast flæði í samtölum og tilfinningar sem annars fást ekki. Þú sérð handahreyfingar sem passa við þegar persónan er að tala.

Samtölin virka betur, og ekki hefur sakað að leikararnir fengu smá frelsi í að breyta línum á settinu. Nolan North er Nathan Drake og án hans myndi persónan ekki ganga upp, það er ekki annað hægt að dást af hve upptekin North hefur verið í raddsetningum og hefur hann verið í Assasins Creed sem aðalpersónan, Prince of Persia sem prinsinn ofl stórum leikjum. Claudia Black er meiriháttar sem femme-fatal persónann Chloe og skapar spennu í samband Drake‘s og Elenu sem er rödduð á ný af Emily Rose. Leikurinn skartar músík sem kæmi sér vel í hvaða Hollywood mynd sem er og passar alltaf vel við atburðina á skjánum og hjálpar til að skapa rétta upplifun fyrir þá sem eru að spila leikinn.

Spilun:

Leikurinn byggir á stjórnkerfi fyrri leiksins og bætir það á stöðum sem mátti við því. Farið er Six-axis hreyfidótið algerlega, það var reyndar lítið notað áður. Til að miða vopninu er haldið inni L1 og til að skjóta er notað R1. L2 er til að kasta handsprengjum, ef að þú heldur honum inni sést lína hvert sprengjan fer og er hægt að stilla hana með analog pinnunum. R2 er til að endurhlaða vopnið sem er notað. Select kallar fram bókina hans Drake‘s sem sýnir upplýsingar um leikinn, vísbendingar sem heur safnast og kemur að góðum notum í sumum þrautunum og er hægt að nota pinnana til að fletta í gegnum bókina. Það er hægt að nota kassann og þríhyrninginn þegar er barist vin óvinina og ólíkt fyrri leiknum er þetta gagnlegt og er góð leið til að grisja niður óvinina með að fækka þeim með hljóðlátum stealth kills. Með að gera þetta færðu extra vopn frá óvinum.

Leikurinn blandar saman Indiana Jones og Tombraider fílingnum ásamt þriðjupersónu skotleikjafílinginn og er passlega alltaf mikið af hverju og einu áður enn leikurinn skiptir á milli. Það er aðeins meira um skotparta í lokinn enn það er við að búast þegar hasarinn eykst.

Fjölspilun:

UC2 kemur með fjölspilun sem var ekki í fyrri leiknum. Án þess hefði samt leikurinn að mínu mati verið einn besti leikur ársins 2009 enn með þessu er hann enn sterkari. Alltof margir leikjaframleiðendur fleygja fjölspilun í leiki sem hafa ekkert að gera með það og deyja drottni sínum á met tíma á netinu. Uncharted 2 fjölspilunin ætti aftur á móti að lifa góðu lífi á netinu og taka tíman af mörgum leikmönnum. Í byrjun haustsins var gefin út opin beta til að prufa netþjónana og gefa fólki séns á að prufa hvað var í vændum fyrir útgáfu leiksins, gekk þetta vonum framar og koma það Nautghy Dog held ég pínu á óvart hve mikið var spilað. Það er hægt að spila tvennar tegundir af fjölspilun. Á móti andstæðingum í liði eða í Co-op. Co-op fjölspilun leyfir að hámarki þremur leikmönnum að spila sem Drake, Sully, Chloe eða Elena í borðum sem innihalda skotparta, að hoppa og skoppa og takmörkum til að ná. Þarf að spila saman og hjálpa vinunum ef að þeir slasast eða annað. Í Co-Op dæminu eru Cutscenes og er þetta að mörgu leyti eins og að spila parta af leiknum saman.

Keppnis fjölspilunarparturinn leyfir allt að tíu lekmönnum að spila saman og á móti hvejrum öðrum í nokkrum leikjategunum sem eru; Deathmatch, Plunder, Elimination og Chain Reaction. Deathmatch er með tvenn lið af fimm leikmönnum þar sem að þeir skiptast á að vera hetjur og óþokkar leiksins. Hægt er að velja tvennan boost eiginleika sem hjálpar leikmönnum í að spila. Plunder er ekki ólíkt Capture the Flag og gengur út að ná fjárstjóði á miðpunkti á kortinu og skila því á stöðina sína og hinir eiga að reyna hið sama og að stoppa þig.  Þegar þú heldur á fjársjóðinum ertu mikklu hægari í förum og er gott að hafa einhvern með sér til að verja sig. Elimination er með tvenn lið af fimm sem er að reyna að kála andstæðingunum og ef þú deyrð kemurðu ekki aftur tilbaka! Er uppí 5 lotur og þarf að ná 3 til að vinna. Chain Reaction er eins og í Battlefield leikjunum að ná mörgum fánum á kortinu, það sem gerir þetta flókið er að liðin þurfa á ná þeim í ákveðni röð.

Að auki við þetta allt eru síðan fleiri týpur sem er hægt að spila. Uncharted 2 verðlaunar leikmenn fyrir að spila mikið með aðgangi að hlutunum sem koma eftir ákveðin fjöld af levelum eftir að hefur verið spilað, ekki ólíkt Call of Duty ranking kerfið.

Ending:

Það mun taka flesta um 10-13+ tíma að klára leikinn í fyrsta sinn miðað við að er spilað í Normal erfiðleikastillingunni. Það er hægt að velja á 5 stillinga og ætti allir að finna eitthvað við sætt hæfi sama hve reyndir þeir eða þær eru að tölvleikjum. Leikurinn er með mjög gott Trophie kerfi og rewards og heldur síðan utan um alla statta sem þú hefur gert í leiknum og hjálpar það til fyrir þá sem eru í Trophie eltingaleiknum. Þegar þú vinnur þér inn verðlaun færðu peningaupphæð sem er hægt að nota í bæði einmennings og fjölspilunar búðinni sem opnar fyrir þér, skins í leiknum og á netinu, vopn, vídeó um gerð leiksins, tweaks á útliti leiksins, svindl og margt fleira. Fyrir þá sem spila mikið á netinu eru margar hvatningar í fjölspilunarbúðinni sem opnast eftir ákveðin fjölda levela. Það er margt að gera í leiknum og er auðvellt og gaman að spila leikinn aftur. Fjölspilun leiksins bætir enn meiri endingu á góðan leik svo að þetta er skothellt dæmi.

Lokaorð:

Það er margt hægt að segja um Uncharted 2: Among Thieves, hann er flottasti leikur ársins á efa, skartar mjög skemmtilegri sögu, fantagóða raddsetningu sem lætur margar Hollywood myndir skammast sín, góða endingu og endurspilunarmöguleika, fjölspilun kemur á óvart í dýpt og endingamöguleikum.

Þær kvartanir sem er hægt að setja útá leikinn eru ekki margar og er það einhvernvegin smámunasemi að finna að leiknum. Það nægir að segja að hann er ekki fullkominn og inniheldur smá galla, enn þeir eru svo littlir og ómerkilegir að þeir hafa ekkert að segja og draga á engan veginn leikinn neitt niður og eru smávægilegir. Naughty Dog tóku það sem var að fyrsta leiknum sem var ekki mikið og slípuðu það til og skiluðu af sér leik sem skákar forvera sínum (ef að þið hafið ekki enn spilað Uncharted: Drake‘s Fortune mæli ég með að þið kaupið báða leikina!) og er einn af bestu leikjum ársins og undirstrikar allt það sem Sony vill að fólk sjái að er hægt með PS3 vélinni. Þetta er skyldueign í safn hvers leikjaunnenda og munu verða spilað mikið á næstunni og stendur uppi með leikjum eins og inFamous og Batman: Arkham Asylum sem einn af bestu leikjum ársins. Ef að þú átt ekki PS3 vél hefur aldrei verið eins góður tími að grípa eina PS3 Slim vél og eintak af Uncharted 1 og 2 og sjá hvað gripurinn getur.

9.7

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

PES 2010 umfjöllun

Höfundur
Litmanen
Dagsetning: 23. ágúst 2009Svæði: Innsent efni
PES 2010 umfjöllun

Lítið hefur farið fyrir fréttum af PES 2010 á undanförnum vikum. Eftir nokkrar vikur af einstaka myndum og athugasemdum frá „innvígðum“ kom loksins upplýsingabomba í Þýskalandi í vikunni á ráðstefnunni Gamescom. Í þessum pósti fer ég yfir flest það sem hefur komið fram um leikinn til þessa.

Komum fyrst útgáfudeginum frá en þar er fátt óvænt á ferðinni.

PS3 / X360 / PC útgáfur koma út 23. október.
PS2 / PSP útgáfur koma út 6. nóvember.
Wii-útgáfan kemur reyndar út óvenju snemma, 20. nóvember.

Nýtt kerfi sem var kynnt fyrir nokkru í PES er Team Style og Player Card kerfið. Í stuttu máli stjórnar Team Style-kerfið því hvernig liðið vinnur saman á vellinum og  er því stjórnað með rennisleðum. Til dæmis er hægt að velja sleðann Support Range, með hann stilltan á hundrað munu leikmenn leitast við að hjálpa manninum með boltann, með hann stilltan á núll munu þeir dreifa sér meira um völlinn. Auðvitað má líka stilla á eitthvað þar á milli. Player Card kerfið virkar á svipaðan hátt en er háð einstaklingum, og eru þessi spil annað hvort kveikt eða slökkt.

Þannig er hægt að stilla til dæmis hvort maður vill að bakvörðurinn Alves hlaupi upp kantinn í sókn eða haldi sig til baka. Sum spilin sýna einfaldlega eiginleika sem leikmennirnir hafa og ekki er hægt að slökkva á þeim, þar sem það væri frekar tilgangslaust. Til frekari upplýsingar er vídeóið hér að neðan.

Team Style and Player Card vídeó

Seabass og félagar tala mikið um þetta nýja kerfi og hvernig það mun breyta spilun, og það verður forvitnilegt að reyna það.  Þá er vert að taka fram að þótt manni detti fyrst í hug að þetta kerfi tefji óþarflega mikið undirbúning leiks (nógum tíma eyðir maður nú þegar á formation-skjánum) þá ku svo ekki vera. Ég býst við að maður geti eytt góðri stund við að stilla þetta í upphafi en geti svo kallað það fram í flýti seinna meir.

Í lokin á þessari umræðu má minnast á í flýti að fimmhyrningurinn sem sýnir eiginleika leikmanna í formation er dottinn út og í staðinn komin einföld tala á skalanum frá einum (ég held reyndar að engin sé svo lélegur í leiknum) og upp í 100. Sé leikmanni stillt upp í stöðu sem hann er ekki
góður í, lækkar þessi tala.

Annað nýtt sem er þó eiginlega ekki nýtt er að Manual Keeper snýr aftur. Þetta var tekið út úr PES 2009 vegna einhverrar ástæðu sem enginn gat með neinu móti ímyndað sér hver var.  Ég notaði þetta aldrei en margir spilarar eru fegnir að sjá endurkomu manual keeper og ég býst við að reyna að læra á það kvikindi þetta árið.

Meistaradeildin (CL) kom á skemmtilegan hátt inn í PES 2009 í fyrra á síðustu stundu, og var það vel enda hef ég eytt miklum spilatíma í þá keppni. Því miður var hún ekki sett inn í Master League en í staðinn var hægt að spila hana inni í hefðbundinni League (þar sem maður spilar bara en engar manager-ákvarðanir, eins og leikmannakaup, koma við sögu).

Þetta hentaði mér ágætlega þar sem ég var orðinn þreyttur á Master League og hafði meira gaman af því að spila deild með Liverpool og komast í CL. Eða þá velja gott lið og reyna einungis við Meistaradeildina. Að sjálfsögðu snýr CL aftur í leiknum en það er ekki nóg með það því hin glænýja Europa League er líka kominn í leikinn og ef það er ekki nógu mikið gúddí, má bæta því við að báðar deildir eru innbyggðar í Master League. Ó, gleðidagar. CL er exlusive fyrir PES en ég hef ekki hugmynd um Europa League.

Nokkrar breytingar:

-Ekki lengur ósýnilegur varnarskjöldur um leikmenn sem eru að taka við innkasti.
-Leikmenn frjósa ekki lengur í sporunum eftir að hafa tekið horn eða aukaspyrnu, en það var undaregur galli í PES 2009
-Nýtt vítakerfi, fréttir eru óljósar en flestir virðast klúðra talsvert fleiri vítum en þeir hitta úr enn sem komið er.
-360 dribbling, leikmenn hafa nú fullkomna stjórn á því í hvaða átt þeir snúa með boltann. Margir spenntir fyrir þessu en enn sem komið er hefur ekki verið talað um þetta sem neina byltingu.
-Sjálfvirkar tæklingar liðsmanna þinna undir stjórn tölvunnar eru nánast horfnar ef ekki algjörlega.
-Ekki er hægt að taka menn úr varnarvegg, en hægt að bæta við einum eða tveimur.
-Anfield er í leiknum enda leikurinn official leikur Liverpool FC.
-Alonso er loksins líkur sjálfum sér, bara aðeins of seint fyrir þau okkar sem halda með Liverpool.
-Leikurinn er hægari en PES 2009
-Ekki lengur “breeze-blocks” til að halda niðri mörkunum og glöggir menn hafa séð glitta í marknet með frábrugðnum lit (röndum) en enginn sem hefur
spilað leikinn hefur þó minnst á það síðarnefnda.
Nokkrar ekki-breytingar:-Fyrstu fréttir benda til þess að Become a Legend sé nánast óbreytt frá 2009.
-Ekkert International Challenge en ég hef saknað þess síðan á PS2.
-Ekki hægt að mixa búninga fyrir leik (til dæmis varastuttbuxur með aðaltreyju)
-Commentary er til þess að gera óbreytt (gæti breyst fyrir útgáfu leiks)
-Það er enn tóm B-deild í leiknum
-Fleiri lið í Asíu og Ameríku
-erfiðleikastig sést ekki á replayum
-Enska deildin er enn með aðeins Liverpool og Man. Utd í alvörubúningum (en þetta var þó vitað þar sem EA hefur einkarétt á deildinni)
-Edit mode er nokkurn veginn óbreytt, en það er líka mjög gott í PES 2009. Einhver ný template, til dæmis hægt að gera búninga Everton, spurning hvort er kostur samt þar sem þeir eru með því ljótasta sem sést hefur á knattspyrnuvelli (og ég er alls ekki að segja það sem Liverpool-maður).
-Talsvert af fake búningum og liðum en það verður auðlagað með option-file fljótlega eftir útgáfu leiks.

Meistaradeildin

Einhverjum hefur kannski fundist skrýtið hvað ég var glaður að fá Europa League og CL inn í Master League miðað við að ég var búinn að gefa hana upp á bátinn. En ástæðan fyrir því að ég vil syngja gospel og dansa eins og John Belushi í Blues Brothers yfir þessari breytingu er að Master League hefur fengið rækilega yfirhalningu í fyrsta sinn í að því er virðist milljón ár. Í upphafi þarf maður að velja styrktaraðila á treyjurnar, sem getur haft mismunandi klausur í samningi, allt frá bónusgreiðslum fyrir góða sigra eða að samningi sé rift eftir of mörg töp. Lið byrja með mismunandi mikla peninga eftir styrkleika og það þarf að stilla hvert þeir fara. Ýmir þættir þjálfunar hafa misgóð stig og fara peningarnir í viðkomandi flokka eftir því. Hægt er að stilla hvernig þjálfun fer fram og sé hún hátt stillt sést árangurinn á vellinum. Á móti missir maður góða summu af millz sem hægt væri að nota í leikmannakaup. Að sama skapi er hægt að byggja upp lengra þol á leikmenn, sem kostar talsvert mikið af penge.

Fjölmarga fleiri þætti má stilla og á endanum situr maður uppi með þá peninga sem maður getur notað á tímabilinu. Og það eru líka peningar í þetta skiptið, ekki stig. Þá er hægt að láta vissa leikmenn þjálfa upp vissa þætti og hægt að þjálfa þá upp í nýtt player Card (sjá ofar) en það ku vera ansi dýrt. Þá geta leikmenn orðið óánægðir, með spilastöðu eða vegna þess að samingar eru að renna út, og er þá ekki annað að gera en að taka á því. Í leikmannakaupum er hægt að láta “scout” sjá um samninga, eða taka meiri þátt í þeim sjálfur. Þá eru leikirnir ekki í sömu röð á fyrri og seinni hluta tímabils, sem er mikill kostur.
Ég er búinn að tala um Master League í belg og biðu og kannski ekki mikið gagn af, en vonandi hafið þið gripið nokkra punkta þarna innan um sem sýna að hún er mikið breytt, og mun nær því að líkjast alvöru deild.

Lokaorð

Eftir að hafa fylgst grannt með fréttum af PES síðustu daga get ég sagt að ég er nokkuð bjartsýnn. Einstaka video hafa sýnt lélega varnarvinnu og auðveld hlaup upp kantana en virðast til allrar hamingju hafa verið stillt á amateur eða amk eitthvað verulega aumingjalegt erfiðleikastig. Að ýmsu leyti virðist spilun svipuð af vídeóum að dæma og í PES2009 en leikurinn mun eiga talsvert í land með að vera fullgerður. Flestir sem hafa prófað sjálfir eru jákvæðir en margir sem hafa aðeins séð vídeó eru heldur neikvæðir, engin breyting þar frá síðustu árum. Í fyrra var talsverð breyting frá Demói og yfir í leik svo það er ekki ólíklegt að leikurinn muni breytast nokkuð jafnvel hér eftir, þegar 2 mánuðir eru í útgáfu. Því þarf maður að fylgjast með enn um sinn og fygljast með fréttum.

Höfundur: Sverrir / Litmanen

« Older Entries