Innsent efni Archive

God of War III

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 16. mars 2010Svæði: Innsent efni
God of War III

Kynning:

Að segja að það hafi verið beðið með mikilli eftirvæntingu eftir God of War III er líklega of vægt tekið til orða. Fyrsti God of War leikurinn kom út árið 2005 og gekk mjög vel og God of War II sem kom 2007 gekk enn betur og náði að toppa forvera sinn á alla vegu.

Spurningin er auðvitað núna, hvernig tekst God of War III upp? Nær nýji hönnuðurinn Stig Asmundseen að ná sömu hæðum og David Jaffe gerði með God of War I og Corley Barlog með God of War II? Er þetta leikurinn sem fær fólk til að droppa aurum fyrir Playstation 3 vél þegar það er ekki enn búið að gera það?

Til að svara öllum spurningum einfallt, JÁ! En til að átta ykkur á afhverju er nauðsynlegt að lesa alla greinina hérna fyrir neðan.

Saga:

Saga God of War III hefst nákvæmlega á þeim stað sem saga God of War II endaði, hreinlega andartökum síðar. Kratos er á baki Titan Gyðjunnar Gaiu og er að klifra upp á topp Ólympusarfjalls með hinum Titan risunum sem hann hjálpaði úr prísund Zeus í lok fyrri leiksins. Takmark Kratosar er að ganga frá öllum þarna uppi og sérstaklega pabba sínum Zeus.

Kratos er vægast sagt ekki sáttur náungi, kann kennir Grísku goðunum og sérstaklega föður sínum um flest allt sem hefur farið úrskeiðis hjá sér og hann er haldinn miklum hefndarþorsta að klára dæmið í eitt skipti fyrir öll.

Ef að maður þyrfti að ræða hver þeman í sögu God of War III þá yrði það pottþétt hefndin og hvaða áhrif hún getur haft á fólk og það sem er í kringum mann. Það er til mjög fræg setning sem gengur á þá leið; „Ef þú starir nóg lengi í hyldýpið, þá mun hyldýpið stara á móti“ þetta sagði Friedrich Nietzsche. Meiningin á bakvið þetta er að áhættan er að ef þú gerir eitthvað nógu lengi eða ert haldin einhverri tilfiningu gagnhvart öðrum útaf einhverju sem hann/hún gerði er áhættan að þú verðir jafn slæmur og hann/hún eða verri.

Sumir partar leiksins eru virkilega brútal og fara pínu í mann og er það líklega ætlunin með því.

Í reiði sinni fer Kratos í gegnum nokkurn veginn alla Grísku Goðafræðina og er mjög skilvirkur að grisja guðina niður einn af öðrum í leið sinni að komast að Zeus eða Seifi eins og að hann kallast á Íslensku.

Ég vil ekki fara of náið í sögu leiksins til að spilla ekki þeim atburðum sem gerast og munu heilla leikmenn í spilun. Ég segi bara að leikurinn klárar flest alla söguþræði fyrri leikja og endar sögu Kratos á einn eða annan hátt. Þríleiknum er lokið og verður forvitnilegt að sjá hvað Sony Santa Monica gerir næst.

Grafík og hljóð:

Stærð er það fyrsta sem þarf að taka fram. Strax á opnunarstundum leiksins verða leikmenn varir við stökkið sem hefur verið tekið frá God of War II til God of War III. Ef að fólk er í einhverjum vafa um leikinn og hvað er í vændum ætti fyrsti partur leiksins að sjá um að lækna það algerlega.

Vinnan og nákvæmnin sem hefur verið lögð í leikinn sést strax, hlutir eins og Kratos sjálfur sem hefur aldrei litið eins vel út, þó að það hljómi pínu asnalega þar sem að öll þessi nákvæmni dregur athygli að því hve sjúskaður kallinn er eftir atburði fyrri leikja. Þú sérð öll örin hans í meirháttar nákvæmni. Það eru tveir hlutir að mínu parti sem standa uppi í grafíkinni fyrir utan stærð leiksins og það er blóðið, það flæðir í tunnuvísi og það er svo vægt tekið til orða. Það sem er flott er að sjá blóðið á Kratos sjálfum og síðan alls staðar í kringum, bæði þegar barist er við óvini og síðan þegar hann er að fá gusurnar yfir sig. Því hasarfengnari bardaginn er því meiri líkur er að hann verði alblautur í lok þess. Hinn hluturinn sem mér fannst standa uppí grafíkinni eru ljós og skuggar effektarnir í leiknum. Þarna sést hve mikið meiri er hægt með stökkinu frá PS2 yfir í PS3. Þeir sem hafa spilað demóið og séð hellinn og ljósið frá höfði Helios ættu að hafa einhverja hugmynd um hvað ég er að tala um.

Ef þú ert með Túbutæki þá muntu samt sjá hve mikið stökk leikurinn tekur í grafík, en ef þú ert með HD tæki og hvað þá 32-40+ tommur þá verður þetta bara enn betra.

Eins og í fyrri leikjum er raddsetningin þétt og allar kunnulegu raddirnar snúa aftur. Kratos hefur aldrei hljómað eins reiðilega og fyrr. Músíkin er þétt og góð og hæfir vel viðfangsefninu.

Leikurinn keyrir í 720p og krefst engrar innsetningar á harða disk PS3 vélarinnar.

Hljóð og mynd eru í toppformi og eru góð veisla fyrir augu og eyru.

Spilun og vopn:

Ef þú hefur einhvern tímann snert á eldri God of War leik verðurðu ekki lengi að finna þig í stjórnun leiksins. Það sem virkaði í fyrr mun áfram virka í þessum. Það koma nokkur ný vopn til sögunnar og er jafnvægi vopnanna einstaklega gott og munu flestir svissa á milli þeirra eftir aðstæðum í gegnum allan leikinn.

Leikurinn keyrir mjög mjúkt og nær að halda góðum hraða bæði í rammahraða (fps) og í spilun. Þú ferð auðveldlega á milli óvina til að senda þá beint niður til Heljar eða enn neðar þegar þú ert þarna á staðnum sjálfur ;)

Eins og í fyrri leikjum er safnað rauðum hnöttum, fjöðrum, hornum og augum til að stækka mælana sem halda utan um lífið galdrana ofl.

Quick Time Events leiksins eru til staðar eins og áður, og það er passlega haldið utan um þá. Fyrir utan einn part sem var stuttur verða þeir sjaldan pirrandi. Nýtt núna er það að þegar þarf að ýta á ákveðinn takka t.d kassan kemur mynd af honum vinstra megin á skjáinn. Þetta hjálpar til að vita á hvaða takka maður á að velja án þess að sjá hann nákvæmlega bara með því að muna hvar takkarnir eru í röðinni á Dualshock pinnanum. Það er hæfilega notað „button mash“ í leiknum þó samt munu koma partar sem maður verður pínu þreyttur í hendinni að spila leikinn. Enn þetta væri varla God of War án þess eða hvað?

Ending:

Ef eitthvað er þá er Normal partur leiksins aðeins erfiðari enn í God of War II. Það kom samt aðeins einu sinni fyrir að ég var á parti sem var að gera mig pínu gaga og ég dó nógu oft til að það kom tvisar sinnum upp hvort að ég vildi svissa yfir í easy mode. Að öðru leyti er leikurinn vel hannaður og aldrei of erfiður að það er ekki lausn sem er hægt að nota til að komast framhjá. Ég býst samt við að þeir sem munu rúlla í gegnum leikinn í Titan mode munu hafa góða áskorun framundan. Trophie kerfi leiksins ætti að hjálpa þeim með smá hvatningu þarna.

Það mun taka fólk frá 8-12+ tímum að klára leikinn miðað við að það spilar í Normal. Eins og með fyrri leiki er nóg til að spila aftur fyrir. Það eru Trophies til að ná, Challenge Mode til að klára (sem er vel erfið) og Combat Arena sem opnast ekki upp fyrr enn að þú ert búin með Challenge partinn. Erfiðleikastillingarnar eru 4 og er Spartan (easy), God (Normal), Titan (Hard) og síðan Chaos (Very Hard) og ætti það að taka einhvern tíma að rúlla í gegnum fyrir þá hörðustu.

Í Treasure parti leiksins eru 17 vídeó um gerð leiksins í HD sem er mjög þess virði að horfa á. Aðeins 1 er opin strax, restin kemur eftir að leikurinn er kláraður.

Lokaorð:

God of War III hefur verið beðið eftir með talsverði eftirvæntingu, margar spurningar hafa verið spurðar í sambandi við leikinn og hvernig honum muni takast upp. Leikurinn var með nýjan aðalhönnuð og þarf að standast væntingarnar sem hafa verið gerðar til hans, sérstaklega núna þar sem er komið á PS3 vélina.

Ég get róað ykkur og sagt að leikurinn nær að standa undir öllum eftirvæntingunum sem hafa verið gerðar til hans og í leiðinni nær að toppa God of War II og stendur fyrir vikið sem besti leikurinn í seríunni.

Leikurinn er epískur, stór, blóðugur, með góða sögu, flotta tónlist og góða raddsetrningu, keyrir hratt og spilast vel, er með góða endingu, klára trilogy-una mjög vel og á sama tíma skilur eftir pláss fyrir meira og nefndi ég blóðugur og ofbeldisfullur?

Ef þú hefur einhvern vott af áhuga á tölvuleikjum, goðafræði, góðum hasarleikjum með pússlupörtum, flottri grafík og góðri endingu þá þarftu að vera pínu skrítinn ef þú kíkir ekki nánar á God of War III leik sem aðrir leikir munu verða bornir saman við það sem er eftir af árinu.

Vel biðarinn virði þessi.

P.S Bendi á að leikurinn er Stranglega bannaður 18+

Einkunn: 9.5 af 10

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.


Battlefield Bad Company 2

Höfundur
ArgoNut
Dagsetning: 13. mars 2010Svæði: Innsent efni
Battlefield Bad Company 2

Eftir að Call of Duty 4: Modern Warfare sló svo eftirminnilega  í gegn hafa EA eflaust klæjað í puttana við að ná að toppa hann  fyrsta tilraun var Battlefield Bad Company sem kom út í júní 2008 var hann að mörgu leyti byggður upp á sama hátt og Modern Warfare þar sem að aðaláherslan var lögð á fjölspilunarpart leiksins og einspilunarparturinn minnti meira á hasarmynd stuttur en þéttur og fullur af hasar. Nú ætla EA og DICE að gera en betur og hafa verið það öruggir um gæði Battelfield Bad Company 2 að þeir hafa kynnt hann sem svokallaðan Modern Warfare killer. Spurningin er stendur hann undir þessu miklu væntingum sem til hans eru gerðar.

Sagan í Bad Company 2 fjallar um sömu persónur og fyrri leikurinn. Þá Terrence Sweetwater sem er sá gáfaði í hópnum og virðist kunna á öll tæki og tól,George Gordon Haggard sem sprengju sérfræðingurinn og uppfullur af skemmtilegum húmor, Samuel D. Redford sem er deildarforngi og er en að bíða eftir að komast á eftirlaun frá hernum og að lokum  persónan sem þú spilar Preston Marlowe sem ert staddur í Bad Company fyrir að hafa farið í skemmtiferð á lúxus bifreið hershöfðingjans of þyrlu. Ólíkt fyrri leiknum þar sem þeir voru að eltast við gullstangir allan leikin og voru hlutirnir teknir af meira gríni en alvöru. Þá fjallar sagan í Bad Company 2 um að þeir eru að berjast við rússneska herinn sem eru að skipuleggja innrás inn í Bandaríkinn og ætla að nota til þess sérstakt leynivopn sem japanski herin þróaði í seinni heimstirjöldunni. Og án þess að vera  segja frá of miklu að þá spilar seinni heimstyrjöldin stóran part í fyrsta hluta leiksins.

Það sem sumum fannst frábært við fyrri leikin en búið er að gerbreyta núna er að leikurin spilast ekki leingur á opnu svæði heldur ertu leiddur áfram ef svo má segja í gegnum leikinn líkt og Call Of Duty leikirnir eru þekktir  fyrir fyrir vikið að þá er mun meira af flottum atriðum og að sumu leiti verður leikurinn mun skmmtilegri. Í gegnum sögu leiksins ferð þú um snjóvi þakin fjöll,frumskóga og eyðimerkur þú keyrir um á bílum skriðdrekum og bátum all minnir þetta mikið á Modern Warfare 2 og þarf það ekki að vera slæmur hlutur þar sem allt er þetta stórskemmtilegt. Eini gallin er hvað Bad Company 2 er frekar stuttur í annan endan. Tekur það ekki nema fimm til sjö tíma fyrir vanan skotleikjaspilara að klára leikinn. Það er visst áhyggjuefni hvað margir leikir eru orðnir frekar stuttir nú til dags á sínum tíma þótti eðlilegt að leikir væru um tíu til tólf tímar að lengd en sífellt fleir stórir leikir eru að hámarki sjö tímar. Og fyrir þá sem spila ekki  leiki á netinu er þetta ansi lélegt. Til að bæta upp fyrir stuttan leik þá er hægt að spila leikin aftur til að finna allar gervihnattar stöðvar sem faldar eru um borðin og mikill fjöldi vopna til að finna og fyrir þá sem eru að safna trophies þá er það algjör nauðsin að spila leikinn að minnsta kosti tvisvar sinnum. Þrátt fyrir fermur stuttan leik þá er einspilunarpartur leiksins hin besta skemtun á meðan hún stendur.

Margir gallar í fyrri leiknum er búið bæta úr sem dæmi eru heilsu sprauturnar farnar og staðin komið sama kerfi og í flestum öðrum skotleikum þar sem að heilsan endurnýjast á meðan farið er í skjól. Fyrir vikið þá er nú mun minna mál að nota knífa og kasta handspreingjum. Eins er búið að taka grafíkina í gegn og lítur leikurinn vægast sagt stófeinglega út á köflum. Nánast allt sem þú sérð er hægt að sprengja í loft upp og núna er hægt að gjöreyðileggja byggingar  sem skapar nýja vídd í spilun þar sem ekki er hægt að fela sig á bakvið vegg og vera óhultur lengi áður en þú veist af er búið að spreingja veggin niður. Þetta gerir það að verkum að þú þarft að vera stanslausri hreyfingu og eykur það spennuna til muna. Stærsti munurinn á Bad Company 2 og leikjum eins og Modern Warfare 2 eru öll faratækin bæði í einspilun og fjölspilun er hægt að berjast á skriðdrekum, jeppum, fjórhjólum og þyrlum hefur þetta sérstaklega mikla breytíngu í för með sér í fjölspilun og hafa Dice snilldarlega sett leikin upp þannig að ekkert farartæki sé það öflugt að ekki sé hægt að skjóta það niður af venjulegum hermanni.

Lítur Bad Company 2 ekki verr út í fjölspilun og ekki hægt að sjá neinn mun á. Hljóð í leiknum er einstök er hægt að segja að einginn skotleikur hafi jafn flott bæði umhverfis og skothljóð. Og eiga DICE heiður skilinn fyrir frábæra hljóðsetningu í leiknum.


Það er fjölspilunarparturinn þar sem að Bad Company 2 skýn enda hafa Battlefield leikirnir lengst af eingöngu verið fjölspilunarleikir. Búið er að fækka týpum af hermönnum sem hægt er að velja úr í byrjun úr fimm í fjóra  „Assault, Engineer, Recon, Medic“ þannig hafa allar tegundir hermanna úr meiru að velja þegar byrjað er að hækka upp um level. Og það er ekki skortur á vopnum í Bad Company er gríðarlegur fjöldi af vélbyssum, sniperum,sprengjuvörpum og allskonar tækum og tólum sem hægt er að velja úr þegar hækkað er upp um level. Þannig að erfitt er að hætta að spila þegar alltaf er von á nýjum vopni eða öðrum viðbótum.

Hægt er að velja úr fjölda mismunandi spilunarmöguleikum. Betrumbættar útgáfur af Gold Rush sem nú heitir bara Rush og Conquest og búið er bæta við tvennum nýjum spilunarmöguleikum Squad Rush og Squad Deathmach sem eru í rauninni smærri útgáfur af Conquest og Rush  en þar sem að mun færri eru að spila þá veður upplifunin allt önnur fyrir vikið. Mikið úrval er af borðum og hafa Dice lofað mun betri stuðning við fjölspilun leiksins en í fyrri leiknum þannig að von er á fjölda viðbóta við leikin nýjum borðum spilunarmöguleikum og vopnum.

Í heildina séð er Battlefiled Bad Company 2 stórgóður leikur og má segja að hér sé á ferð góður valmöguleiki fyrir þá sem annaðhvort eru orðnir þreyttir á að spila Modern Warfare 2 eða langar bara að prufa eitthvað nýtt.

Einkunn 8,2 af 10 mögulegum

Skrifað af: ArgoNut
©Jósef Trausti Magnússon
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar

Heavy Rain

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 17. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
Heavy Rain

Kynning:

Heavy Rain er nýjasti leikur hins Franska fyrirtækis Quantic Dream sem gerðu síðast hinn vanmetna Fahrenheit (Indigo Prophecy í USA) sem kom út fyrir nokkrum árum á PC, Xbox og PS2 og ég bendi fólki á að skoða nánar.

Þetta er fullorðins leikur sem rannsakar erfið mál og ákvarðanir og er hann bannaður innan 18+ af góðir ástæðu og er ekki fyrir ung börn.

David Cage aðalhönnuður leiksins er ekki hræddur við að rannsaka hve langt er hægt að fara með miðilinn sem tölvuleikir eru og blandar hann saman kvikmyndum og leikjum til að búa til reynslu ólíkt því sem flestir hafa spilað áður fyrr.

Uppsetning leiksins er ekki ólík kvikmynd eða sjónvarpsþætti. Þetta er stór og dramatísk saga, tónlist sem sæmir hvaða stórmynd og vel skapaðar persónur sem þér mun ekki verða sama um hvað verður í atburðarás sögu leiksins.

Saga:

Hversu langt myndirðu ganga fyrir þann sem þú elskaðir? Það er hin stóra spurning sem sagan í Heavy Rain tekur fyrir. Þetta verður í raun þema leiksins og hvað því sem ein að aðalpersónunum þarf að ganga í gegnum.

Sagan er í raun saga nokkurra mismunandi persóna og skarast líf þeirra saman á nokkurra daga tímabili og er einn þráður sem tengir þau öll og það er Oragami raðmorðinginn sem er búinn að vera að hrjá eina stórborg í Bandaríkjunum í nokkur ár.  Hann rænir drengjum um 10 ára aldur og drekkir þeim eftir nokkra daga og skilur lík þeirra eftir með brönugras á hjartastað og Oragami fígúru nálægt líkinu.

Fyrsta persónan sem við erum kynnt fyrir og er í raun kjarna persóna sögunnar er Ethan Mars sem er velstæður arkitekt sem á fallega konu, tvo unga syni og heimili sem hann hannaði sjálfur. Hann virðist lifa hinu fullkomna lífi. Það breytist á 10 ára afmælisdegi sonar hans Jason. Eftir rólegan dag með fjölskyldunni fara þau saman í verslunarmistöð nálægt og endar það með skelfilegum afleiðingum þegar Jason hleypur útí umferðina og Ethan reynir að bjarga honum. Hið rólega, bjarta og myndræna umhverfi sem við höfum séð hingað til breytist fljótt. Ethan stórslasast og eyðir næstu 6 mánuðum í dái og sonur hans deyr.

Sagan byrjar síðan aftur 2 árum síðar og sýnir drungalegan dag þar sem að rigningin virðist aldrei ætla að hætta. Það er eitthvað breytt við Ethan, hann er ekki lengur þessi bjarti hamingjusami maður sem við sáum í byrjun leiksins. Það er eins og eitthvað vanti í augun á honum. Hann er skilinn og er að sækja hinn son sinn Shaun úr skólanum seinn eins og svo oft áður uppá síðkastið. Það er ljóst að samband feðganna er stirt og sonur hans frekar frádreginn. Eftir stutta atburðarás sem er best að spilla ekki um of, rankar Ethan við sér með Oragami fígúru í hendinni og sonur hans er horfinn!

Næsta persónan sem við sjáum er gamall og feitlaginn einkaspæjari að nafni Scott Shelby sem er í leit að morðingjanum og um leið að rannsaka eldri glæpi í von um að finna vísbendingu hver Oragami raðmorðinginn er. Hann er fyrrum lögreglumaður sem lendir í slagtogi fljótlega með Lauren, móður eins af drengjunum sem hafði verið myrtur og leita þau saman að morðingjanum.

Madison Page er ung og gullfalleg blaðakona sem á erfitt með nætursvefn og endar á móteli í bænum þar sem að hún kemst í kynni við Ethan Mars og byrjar hún að rannsaka Oragami morðingjann og lendir í ýmsu í þeirri leit.

Að lokum er það FBI rannsóknarlögreglumaðurinn Normann Jayden sem hefur verið sendur til að aðstoða lögreglu borgarinnar við að ná morðingjanum. Hann er útbúinn nýjustu tækni sem kallast ARI sem eru sérstök gleraugu sem gera honum kleyft að sjá glæpavetfanginn frá öðru sjónarhorni og fá upplýsingar beint í æð frá hinum ýmsu gagnasöfnum. Þegar við kynnumst honum fyrst virðist ekki allt vera í lagi hjá honum. Hann er háður ákveðnu efni og er það eitthvað sem getur haft áhrif á hans rannsókn og líf.

Það sem gerir söguna leiksins svona gríðalega mikilvæga og sérstaka er á hvaða marga vegu hlutirnir geta farið. Eins og David Cage hönnuður leiksins sagði oft í viðtölunum fyrir útgáfuna, þurfa ekki endilega allar persónurnar að lifa af til að sagan stöðvist. Þetta er eitthvað sem maður er ávallt með aftast í huganum þegar maður spilar leikinn. “Er þetta augnablikið sem mín persóna deyr? Hvað gerist þá næst?” Ákvarðanir sem persónurnar sem þú leikur til skiptis taka, geta haft mikið eða lítið að segja fyrir hvað gerist næst. Kýst þú að bjarga manni frá ráni? Hleypurðu uppá þak á flótta frá lögreglunni eða stekkur niður stigann? Fyrirgefurðu manneskju eða ekki, læturðu einhvern deyja? Og á hún eða hann það skilið? Hverni hringirðu í á ögurstundu? Allt þetta er bara brot af því sem er hægt að gera til að saga Heavy Rain taki ólíka stefnu og er þetta einn af styrkjum leiksins að halda þér á tánum og láta þig aldrei vera viss hvað í raun gerist næst. Það voru mörg atriðin í leiknum þar sem að hjarta í mér sló hratt, og ég greip fast í fjarstýringu leiksins og var að pæla hvort að ég myndi brjóta hana loksins núna.

Leikurinn er mjög klár að vista árangurinn jafn óðum og spornar það við því að fólk hætti og endurhlaði Save til að prufa annað eða þeim líki ekki við hvað gerist. Það er reyndar góður möguleiki í valmynd leiksins að endurspila ákveðna parta aftur með og án þess að vista árangurinn og er í raun hægt að velja einhvern ákveðinn punkt og halda áfram með leikinn þarna á ný og fá gjörólík atriði eftir á.

Leikurinn skartar mörgum endum, svo mörgum að ég er ekki fullviss um hve margir þeir eru enn. Ég spilaði leikinn í gegn þrisvar sinnum frá byrjun til enda og síðan nokkrum sinnum með að taka ákveðna parta og spila aftur og sjá hvað gerðist og hvað afleiðingar það gæti haft.

Eitt sem mér langaði að nefna að þeir sem eiga börn, munu líklega held ég fá enn sterkari reynslu að spila leikinn þar sem að spurningin sem leikurinn spyr á mikið við þau. En á sama tíma snýst þetta líka um einhvern sem þú elskar og hvað þú ert tilbúin að gera og getur það átt við systkyni, ættingja eða maka, en á sama tíma er líklega tilfinningar foreldri til barns ein sú sterkasta tilfinning sem til er.

Grafík og umhverfi:

Það er vægast sagt óhætt að segja að Heavy Rain er einn af flottustu leikjum sem til eru fyrir PS3 eins og er. Vinnan sem var lögð leikinn er ótrúleg, það má sjá að hluta það með að skoða aukaefni leiksins þar sem eru viðtöl við hönnuðina og leikara. Það fóru 173 dagar bara í hreyfingar persónanna og motion capture. Leikurinn var í raun tekinn upp eins og bíómynd og fólk sem hefur skoðað hvernig Uncharted 1 og 2 voru gerðir hafa einhverja hugmynd.

Andlit persónanna og svipir eru meiriháttar og augun sérstaklega að mínu mati. Allt umhverfið í leiknum er raunverulegt og svo stútfullt af litlum smáatriðum sem mun taka þig nokkrar umferðir í leiknum til að sjá allt saman. Fáir leikir hafa farið eins nálægt “Photo Real” eins og Heavy Rain. Vatnið er eitt af stjörnum leiksins, hvernig það liðast niður eftir bílþaki, rennur niður andlit persónu eða er hluti af umhverfinu. Það er nærri hægt að segja að rigningin sé persóna í sögu leiksins, hún hefur mikið að segja uppá sögu og til að skapa rétta andrúmsloftið sem leikurinn hefur.

Það sem er hægt að kvarta undan grafíkinni er að á pörtum, sérðu ekki eins nákvæma grafík í andlitum persóna eins og að leikurinn hafi gleymt að setja háskerpu texture á þau sem gerist reyndar mjög sjaldan. Síðan eru það nokkrir hlutir í umhverfinu sem virka klunnalegir og línulaga og draga þeir sig úr umhverfinu frekar vel.

Hreyfingingar að nær öllu leiti eru meiriháttar og maður sér hvað það hefur borgað sig að nota sömu leikara í motion capture og að tala fyrir persónur leiksins. Allt þetta fær þig til að trúa á persónurnar í leiknum betur og draga þig inní heim Heavy Rain.

Umhverfi leiksins hefur mikið að segja og er þetta einn af þessu leikjum sem  er stútfullur af litlum smáatriðum sem flestir taka ekki eftir í fyrsta sinn er þeir spila leikinn. Gott dæmi um þetta er t.d búðin Hassan kaupmanns sem Scott Shelby kemur fyrst fram. Að labba um búðina og skoða hillurnar og sjá alla litlu hlutina sem hafur verið raðað þarna í hillunar, þetta er bara allt eins og þú gætir séð í kjörbúðinni á næsta horni.

Allt þetta eru samt litlar athugasemdir sem engan veginn draga úr heildinni og hve flottur pakki þetta er í raun og veru. Leikurinn er auðveldlega demó efni fyrir vini og vandamenn hve leikir geta litið vel út.

Hljóð:

Það þarf ekki að hafa spilað leikinn lengi til að sjá hve mikla vinnu hefur verið lagt í hljóðvinnslu leiksins. Músík leiksins gæti sómað sér í hvaða stórmynd sem er og er hún stór hluti af upplifuninni við leikinn og er hún mjög góð að breytast í takt við atburðina sem eru á skjánum.

Í aukaefni leiksins kemur fram ef ég man rétt, að tekin voru upp um 30.000 þúsund orð í raddsettningu leiksins og er það virði 4 tölvuleikja. Ekki er síðan talið öll sú talsetning á öðrum tungumálum sem er einnig á disknum.

Ég veit að sumir sem hafa gagnrýnt leikinn hingað til hafa sett útá að þeir sem tala fyrir persónurnar séu ekki að tala hina fullkomnu “Bandarísku” en það er eitthvað sem ég er ekki sammála. Leikurinn er gerður af Frönsku fyrirtæki og sumir leikaranna eru ekki frá Bandaríkjunum og heyrist það stundum í hvernig þeir tala. Fyrir mínar sakir var aldrei nein af raddsettningunum eitthvað sem dró leikinn niður eða náði ekki að sannfæra mig um persónuna eða hvað hún eða hann var að segja.

Spilun:

Stjórnkerfi leiksins er aðeins öðruvísi en flestir eru vanir og draga kannski sumir einhverja líkingu við hið stífa kerfi sem hefur einkennt Resident Evil leikina síðustu árin. Já það er kannski hægt að segja að það er pínu stífara en fólk er vant, en það er góð ástæða á bakvið allt saman í leiknum og hvað hann er að reyna að gera.

Þú notar vinstri pinnnan til að horfa á kringum þig, hægri til að nota hluti ofl, R2 er haldið hinni til að labba og þá er vinstri pinnin notaður til að hreyfa höfuðið í áttina sem á að fara. L2 kallar fram hugsanir persónunnar eða hvað hann eða hún vill segja. Hinir takkarnir á fjarstýringunni eru notaðir til að bregðast við ýmsum hlutum sem koma upp í röð sögunnar. Það er ekki óalgengt að þurfa að nota nær alla takkana á fjarstýringunni í erfiðustu stilingunni og ég hélt þegar ég var í rafstöðinni að ég myndi snúa eitthvað á mér sjálfum, en mig grunar að það hafi verið planið til að undirstrika aðstæðurnar sem persónan var stödd í.

Fyrir mínar sakir hef ég aldrei kynnst eins góðri nýtingu á fjarstýringu í tölvuleik. Dualshock 3 pinninn verður hluti af þér og hvernig þú spilar. Ég greip og hristi hann stundum svo fast að ég var hræddur að innvolsið myndi skokka útúr pinnanum og ég myndi enda að fara ferð útí næstu búð og kaupa nýja.

Síðan að hið blessaða Sixaxis dót kom frá Sony hafa margir leikir notað þetta og nær oftast hefur þetta verið ílla notað og á einhvern asnalega hátt, besta dæmið er auðvitað hinn ofurslaki LAIR sem voru skelfileg mistök, sérstaklega á þann hátt að nota eingöngu það stjórnkerfi í byrjun þó að plástur sem kom síðar meir lagaði þetta aðeins. Heavy Rain aftur á móti virðist aðeins hafa pælt í þessu og er hver hreyfing fjarstýringarinnar notuð á rökréttan hátt.

Þegar leikurinn hefst í fyrsta skiptið er leikmaðurinn spurður einfaldrar spurningar um kunnáttu sýna á PS3 pinnanum og hefur það áhrif á hvernig leikurinn notar fjarstýringuna. Í erfiðustu fá fingurnir að njóta sín og það er aðeins afslappaðra í auðveldasta. Margir gera sér síðan kannski ekki endilega grein fyrir að með að svara þessari spurningu ertu í leiðinni að velja hve erfiður leikurinn er fyrir þér.

Ending:

Það mun taka flesta um kannski 9-10 tíma að klára leikinn og fer það eftir hvað fólk fer snöggt í gegnum þetta og hvaða erfiðleikastilling var valin. Fólk segir kannski “9 tímar það er ekkert”. En ég bendi á tvö hluti. Að síðustu tveir Call of Duty leikir rétt slefa samanlagt í þessa lengd og að það eru mjög margir endar á leiknum og til að sjá stærsta hluta leiksins áttu eftir að spila leikinn 2-4 sinnum ef ekki oftar.

Sagan er eitthvað sem þú villt sjá og af hverju hlutirnir fara á þessa vegu. Því meira sem leikurinn er spilaður og öðruvísi ákvarðanir eru teknar gefur þetta þér allt nýja vídd í leikinn og söguna. Ég var með margar spurningar eftir fyrsta skiptið sem ég kláraði leikinn og það var eitthvað sem næsta umferð hjálpaði mikið til að hjálpa mér að ná dýpri skilningi á sögunni og af hverju hlutirnir fóru á ýmsa vegu.  Ég er samt ekki að segja að þú verðir að spila leikinn oft og að þú náir engu án þess, heldur að þeir sem gefa sér tíma til að kanna dýptir leiksins og sögunnar fá það svo margfallt verðlaunað tilbaka.

Ég stend uppi með um tæp 70% af Trophies leiksins og ég veit að ég á eftir að spila hann oft áður en ég næ þeim öllum og það verður aldrei leiðinlegt að sjá hvað getur gerst næst og hvert sagan getur farið.

Lokaorð:

Biðin eftir Heavy Rain hefur verið löng og Sony hefur lagt talsverða áherslu á leikinn og eitthvað sem er bara hægt að fá á PS3. Hvernig tekst svo upp? Fyrir mínar sakir finnst mér Heavy Rain standa uppi sem einn besti leikur ársins og ef að hann hefði komið út í fyrra hefði ég valið hann ofar Uncharted 2 sem leik ársins. Er hann fullkominn? Nei, en ekkert er það. Hann á smá vanda með „Screen Tear“ sem sagt rifna ramma þegar leikurinn nær ekki að halda 100% við hasarinn. Það er samt mjög sjaldan og ekki svo eftirtektarvert. Ég lenti aðeins einu sinni í galla sem gerði það að verkum að vélin fraus hjá mér, það var í þriðju spilun hjá mér.

Quantic Dreams tekst að mínu mati að skapa djúpa og spennandi sögu með persónum sem þú nærð að tengjast og varða um í gegnum söguþráðinn. Það er hægt að deila eitthvað um hvort að þetta sé ævintýraleikur eða gagnvirk skemmtun. Kannski er þetta blanda á bæði og eitthvað meira til? Heavy Rain er upplifun sem nær að draga þig inn fljótt og heldur fast utan um þig alveg fram í lokin.

Einn af bestu leikjum sem völ er á PS3 og eitthvað sem unnendur tölvuleikja þurfa að spila og upplifa.

Einkun: 9.7 af 10 Mögulegum

Skrifað af: Bumbuliuz ©
Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

MAG

Höfundur
ArgoNut
Dagsetning: 4. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
MAG

Þegar Mag var fyrst kynntur á E3 árið 2008 varð ég eins og svo margir mjög spenntur fyrir að sjá hvernig Zipper interactive myndi takast til við að gera það sem áður var talið óhugsandi. Fyrstu persónu skotleik þar sem 256 manns gátu spilað saman á einu borði í einu. Án þess að allt fari í algjöra vitleysu og það á PS3. Og nú þegar ég er búin að vera spila leikinn í rúma viku hvernig stendur hann undir væntingum.

M.A.G stendur fyrir „Massive Action Game“ Á hann að gerist árið 2025 þar sem að þrýr einkaherir „Merchanaries“ eru að berjast um olíu og yfirráðasvæði en eins og við er að búast það er ekki nein saga í MAG til að tala um enda samanstendur hann eingöngu af fjölspilun.

Þú byrjar leikin með að velja á milli Valor, Sver eða Raven, hver fyrir sig hafa mismunandi kosti og galla. Raven búa yfir tæknilegustu vopnunum en Sver treysta frekar á öflug en ekki eins fullkomin vopn á meðan Valor er þarna mitt á milli.

Og nú er eins gott að vanda valið þar sem þú færð ekki að spila í nema einni herdeild í einu sem er frekar undarleg ákvörðun hjá Zipper. Þegar þú ert búin að velja hvaða herdeild þú ætlar að berjst með þá færðu að velja hvernig persónan þín í leiknum á að líta út. Valmöguleikarnir sem standa til boða eru frekar einfaldir þar sem eingöngu er hægt að velja á milli fyrirfram áhveðinna persóna og svo er hægt að velja hvernig þú hljómar þegar þú ert að gefa skipanir og slíkt. Allt er þetta frekar einfalt og virkar kannski við fyrstu sýn eins og MAG sé ekki eins góður og vonir standa til en um leið og maður byrjar að spila leikin þá uppgötvar maður hversu rangt það er.

Aðal krækjan í MAG er það að 256 manns geti spilað saman í einu en til að byrja með þá getur þú bara spilað í minni bardögum það er ekki fyrr en þú ert búin að spila í nokkra tíma og hækka upp um level að þú færð að spila stærstu orrusturnar. MAG er byggður upp þannig að þú færð stig fyrir hvern þann sem þú nærð að drepa og eins færðu stig fyrir að ljúka verkefnum sem þinni herdeild eru sett fyrir. Minnir þetta að vissu leiti á Mmo leiki eins World Of Warcraft. Eftir því sem að þú hækkar upp um level þá stendur þér til boða fleiri vopn og margskonar viðbætur fyrir þau. Svo geta allir þegar ákveðnu level er náð spilað sem deildarforingi „Squad leader“ og seinna meir stjórnað allri herdeildinni „Platoon Leader.

Það spilar nefnilega stóran part í leiknum að berjast sem ein heild ólíkt flestum öðrum fjölspilunarleikjum þá hefur þú hag af því að fylgja skipunum sem gefnar eru af deildarforingjanum því betur sem að þú nærð að fylgja þeim því meira færðu af stigum. Og sama er með deildarforingann hann fær stig fyrir að þú fylgir eftir því sem þér er sett fyrir. Þetta er að vissu leiti stærsti kostur leiksins og galli ef að allir spila leikin eins og hann er hugsaður þá er þetta frábær skemmtun. En að sama skapi getur það verið gríðarlega pirrandi þegar allir æða í sitt hvora áttina  leikandi Rambo það er ekki bara pirrandi heldur er það trygging fyrir tapi í leiðinni. Eflaust mun það sama gerast með MAG og gerðist með Socom að þeir sem kunna að meta gott samspil „teamplay“ halda áfram að spila leikin á meðan hinir hellast úr lestinni þegar þeir fá leið á öllu saman og fara aftur að spila Call of Duty: Modern Warfare 2 J

Eins og í öllum fjölspilunarleikjum þá skipta borðin miklu máli og í MAG valda þau ekki vonbrigðum. Bæði eru þau gríðarlega stór og fjölbreytt en samt þannig úr garði gerð að þau virka aldrei of stór eða of lítil. Bjóða þau upp það mikinn fjölbreytileika að hvort sem að þú er týpan sem vilt láta lítið fyrir þér fara og nota Sniper riffil úr fjarlægð eða æða á staðinn með byssur á lofti þá hafa þau eithvað fyrir alla. Til að byrja með er hægt að spila þrjú modes Supression,Sabotage og Acquistion.

Supression,Sabotage eru í rauninni venjulegt  Deathmatch og Capture/Hold verkefni en Acquistion gengur út að verja eða ná bílum frá andstæðingnum. Svo þegar þú ert  búin að hækka upp í level átta opnast fyrir Domination mode það er 256 manna bardagi sem spilast mjög svipað og öll hin modes til samans. Í Domination er herdeildinnni deilt niður í 8 manna hópa „Squads“ og fá allir hópar verkefni til að leysa og svo endar það með einu lokaverkefni þar sem allir berjast saman.

Eins og í mörgum leikjum sem innihalda fjölspilun þá er grafíkin oftast slakari í fjölspilunar parti leiksins og þar sem að MAG er eingöngu fjölspilun borðin gríðalega stór og 256 manns eru að spila saman í einu þá eðlilega hefur það áhrif á grafíkina í MAG það þýðir samt ekki að hann líti ílla út en ef hann er borin saman við leiki eins og Uncharted 2: Among Thieves þá stenst hann ekki samnburðin. Samt stendur hún vel fyrir sínu og sem dæmi að þá hafa þeir bætt grafíkina til muna síðan í betunni. Það fer ekki mikið fyrir tónlist í leiknum og undanskildri tónlist í byrjun leiksins og smá þegar hápunktar í bardaganum eru þá er lítið um hana en sú litla sem finnst passar vel við leikin.

Það má segja að MAG hafi margt fram að færa og er stórt stökk framávið frá Socom seríunni sem Zipper eru frægastir fyrir samt eru það nokkur atriði sem mætti laga. Sem dæmi þá er það furðulegt þegar þú ert með fyrstu persónu leik og býður ekki upp á að stilla upp stjórnun í leiknum eftir því sem hverjum hentar best. Þegar flestir spila leiki eins og Call Of Duty sem hefur nær fullkomnað stjórnun í fyrstu persónu leikjum þá getur það tekið þó nokkurn tíma að venjast nýrri stjórnun of langan tíma fyrir suma. Og fyrir leik sem byggir svo mikið á samskiptum með headsett þá er það furðulegt að það skuli ekki vera selt með leiknum líkt og þeir gerðu með Socom. Og  þegar þetta er skrifað þá þjáist leikurin af balance vandamáli sem lýsir sér þannig að Sver herdeildin virðist vera með mun öflugari vopn og betri staðsetningar á borðum þannig að þeir hafa verið að vinna stærstan hluta af bardögunum sem hefur gefið þeim meiri stig sem aftur gerir vopnin enn öflugri og svona hefur boltin haldið áfram. Vonandi mun Zipper Interctive laga þetta sem allra fyrst því að fyrir utan smá galla þá er MAG að koma sterkur inn sem arftaki leikja eins Socom og Warhawk.

Einkunn 7,7 af 10 mögulegum

Skrifað af: ArgoNut
©Jósef Trausti Magnússon
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar

God of War: Collection

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 2. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
God of War: Collection

Kynning:

God of War serían ætti ekki að vera ókunn neinum sem hefur átt Playstation vél síðustu árin. Kratos og hans hefndarþorsti hefur gert mikið fyrir Sony og það styttist óðum í God of War III sem kemur um miðjan Mars á PS3.

Í tilefni þess er við hæfi að taka fyrir God of War: Collection sem kom út í Bandaríkjunum fyrir jólin og var flutt inn til landsins enn hefur ekki enn fengið formlega útgáfu í Evrópu ennþá.

Hvað er í pakkanum? Í God of War: Collection God of War I og II í betri upplausn og með lagfærðri grafík og aukaefni. Gow I kom út sumarið 2005 og Gow II kom í Apríl 2007. Það eina sem vantar í pakkann til að gera hann fullkominn væri port á PSP leiknum God of War: Chains of Olympus sem var stórgóður og fyllti uppí baksöguna á seríunni.

Saga:

God of War I segir frá Kratos hermanns frá Spörtu og baráttu hans við Stríðsguðinn Aries sem hann hefur verið í vinnu fyrir síðustu 10 árin. Í miðri orrustu sem Kratos og félagar eru að tapa þá ákallar hann á stríðguðinn og heitir honum lífi sínum í staðinn fyrir að fá að vinna orrustuna og lifa af. Aries tekur boðinu og stígur niður af himni og slátrar öllum andstæðingum Kratos. Í staðinn fyrir að lifa af, verður Kratos verkfæri Aries og fer um Grísku eyjarnar og drepur allt kvikt og þegar líður á árinn verður grimmari og ofbeldisfullari.

Fyrir þá sem hafa ekki spilað fyrsta leikinn (kommon hver er ekki búin af því ennþá? Hoppið þá yfir Sögu partinn hérna) þá ekki lesa meira í bili.

Aries leikur sér að rugla í lífi Kratos til að búa til hinn fullkomna stríðsmann sem er án tilfinninga og hlýðir í einu og öllu. Til að gera það kemur hann á stað atburðarrás sem á að færa Kratos nær honum með dauða fjölskyldu Kratos. Eftir 10 löng ár er Kratos þjakaður maður og búin á því að vera strengjabrúða Aresar og kastar sér framm að kletti bara til að vera bjargað og sagt við hann af guðnum Aþenu að hans verki er ekki lokið. Hann ákveður að fara í blóðuga herferð í gegnum Gríska goðafræði til að komast að Aries og losna undan valdi hans. Á leið sinni kemst hann að öskju Pandóra sem hann þarf til sigra Aries kemst hann af ýmsu um sig og sína fortíð og hvað Aries gerði honum í raun og hvaða hlut hann hafði í dauða fjölskyldu Kratos

God of War II byrjar þar sem að Kratos situr í hásæti stríðsguðsins eftir að hafa drepið Aries í lok fyrsta leiksins og tekið við tittlinum stríðsguðinn. Honum leiðist óendanlega að heyja endalaus stríð frá toppi Ólympusarfjalls svo einn daginn tekur hann sig til og stígur niður í guðaformi á eyjuna Ródos til að hjálpa hermönnum Spörtu og berst sjálfur. Hann er svikinn og Seifi eftir harða orrustu og rændur öllum kröftunum sem hann hafði fengið frá guðunum í fyrsta leiknum og er drepinn. Kratos er frekar harður nagli og lætur ekki stöðva sig að fara niður til helvítis til Hadesar og kemur upp aftur og heitir því að hefna sín á Seifi og guðunum. Hann er máttfarinn og valdalaus og fær aðstoð títanna sem eru andstæðingar Grísku guðanna. Hefst þá önnur blóðug herferð í gegnum Grísku goðin, og að snúa tilbaka því sem Seifur gerði honum þarf hann að finna Örlaganornirnar og snúa tímanum tilbaka og stoppa Seif og bjarga Spörtu þar sem að Seifur slátraði þeim eftir falls Kratos.  Í lok leiksins kemst Kratos að því að hann er sonur Seifs, einn af mörgum sem Seifur hefur eignast í gegnum tíðina. Aþena varar hann við að dreipa Seif þar sem að það muni í raun kalla fram á endalok heimsins og að endurtaka ekki heldur það sem að Seifur gerði Cronos föður sínum.

Í lok leiksins eftir að Kratos er búin að berja pabba sinn Seif í hakk, verður hann fyrir því að drepa óvart Aþenu eftir að hún reyndi að stoppa hann að drepa pabba sinn. Í lok leiksins er Kratos sýndur fara um tímann með örlagaþræðinum til að endurheima Títan risa til að hjálpa sér að berjast við Grísku goðinn og lokasena leiksins er Kratos og félagar að klifra upp Ólympusarfjall til að ná sér niðri á Seifi.

Það er athyglisvert að spila leikina aftur eftir nökkur ár, sagan er enn sterk og goðafræði parturinn var alltaf einn af sterkustu pörtum seríunnar. God of War I er ef eitthvað erfiðari enn God of War II enn á móti er Gow II talsvert pússaðri og betur uppbyggður eins og góðu framhaldi sæmir.

Grafík:

Það var gaman að spila leikina aftur og sjá hve vel þeir líta út eftir allann þennan tíma og sjá hvernig þeir koma út í HD upplausn. Gow safnið styður uppí 1080p upplausn og  ramma á sek.

Gow I er talsvert hreinni og kemur vel út, enn það er Gow II sem nýtur sín gríðalega vel og er ekki langt frá því að líta betur út enn margir PS3 leikir sem komu út í byrjun vélarinnar.

Það sem er hægt að finna að grafík safnins er að vídeóin sem eru gerð af grafíkvél leiksins og gerast á milli atriða í leiknum er vandinn. Það hefur nákvæmlega ekkert gert við þau og ekki einu sinni hækkað í upplausninni og sker það talsvert úr þegar þú ert að fara úr flottum parti leiksins yfir á vídeó í SD upplausn. Cgi vídeón líta ágætlega út ennþá samt. Það er sorglegt að hve góða yfirvinnslu leikurinn fékk að þeir hafi ekki gert neitt við vídeó leiksins sem voru gerð í grafíkvél leiksins. Þetta er mislukkað tækifæri hjá Sony að mínu mati.

Lokaorð:

Það er ekki annað enn hægt að dást að samt heildarpakkanum sem er God of War: Collection er og væri óskandi að aðrar frægar Playstation seríur eins og t.d Ico og Shaddow of Colossus eða Metal Gear Solid fengu svona yfirfærslu. Svo lengi sem að þeir klikka ekki á að uppfæra vídeóin, enn verum ekkert að blekkja okkur. Við myndum samt held ég versla þetta bara til að fá leikina í hærri upplausn og með aðeins betri grafík.

Það er ekki hægt að hugsa sér betri upphitun fyrir God of War III enn að rúlla í gegnum þennan stórgóða pakka sem minnir fólk enn og aftur á gæði seríunnar og hvers konar rosalega ferð við eigum í vændum þegar lokaparturinn í þríleiknum kemur út í Apríl. Ekki sakar síðan að það er aðgangur af E3 demóinu af Gow III og Trophie stuðningur í leiknum.

Ef þú ert God of War aðdáandi og átt báða leikina á PS2 ennþá er þetta spurning, ég tel þetta vera samt þess virði að kaupa aftur, og ef þú hefur aldrei spilað þessa leiki eða bara annan hvort og ert spenntur fyrir God of War III þá er möst að kaupa þennan blóðuga pakka og sjá hvað málið snýst um.

Einkunn: 9 af 10

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

Heavy Rain kynning

Höfundur
Bumbuliuz
Dagsetning: 1. febrúar 2010Svæði: Innsent efni
Heavy Rain kynning

Kynning á Heavy Rain

Heavy Rain er leikur frá hinu Franska fyrirtæki Quantic Dreams sem gerðu fyrir nokkrum árum hinn stórgóða Fahrenheit sem kom leikurinn út á PC, Xbox og PS2.  Leikurinn hét reyndar Indingo Prophecy í Bandaríkjunum og var breytt útaf Michael Moore myndinni, einnig var leikurinn ritskoðaður þarna og smá nektarpartar teknir út, enda við vitum öll hve viðkvæmir kanarnir eru fyrir því.

Leikirnir þeirra eru vanalega ævintýraleikir sem bjóða uppá marga valkosti í kringum söguna ofl. Leikurinn innihélt svokallað „Quick Time Event kerfi“ sem krafðist þess að þú myndir bregðast snögglega við á sama tíma og atburðarrásin var sýnd í öðrum ramma á skjánum svo að það þurfti að vera snöggur að pæla og síðan kom í ljós hvernig það hefði áhrif á atburðarás sögunnar sjálfrar. Eitt af því sem var athyglisverðast við Fahrenheit var að þú spilaðir sem margar persónur. Þú byrjar sem maður sem virðist hafa framið hrottalegan glæp og þarf að hreina til eftir sig (eða ekki) og koma sér snögglega í burtu. Í næsta parti leiksins ertu að spila rannsóknarlögreglupar sem er að rannsaka morðið. Svo maður strax spurði sig þarna spurningu.  „Hve vel langar mér að rannsaka morðmálið sem hin persónan sem ég stjórna átti að hafa framið?“

Heavy Rain er næsti leikur frá þeim og sást hann fyrst árið 2006 á E3 sem tæknidemó sem sýndi atriði með ungri leikonu sem átti að vera í reynsluprufu fyrir kvikmynd. Hún byrjar að segja tala í myndarvélina eins og að hún sé að tala við eiginmann sinn. Hún rekur rómantíska sögu um hvernig þau kynntust og drógu sig saman, á meðan hún talar starði maður á persónuna og hve vel var lagt uppúr hennar hreyfingum, andliti og tilfinningum. Þegar leið á tal hennar kom í ljós að eiginmaðurinn hennar var ekki eins góður og í fyrstu sýn virtist vera og átti að hafa haldið framhjá henni. Á meðan þetta er að koma fram breytist umhverfið úr settinu yfir í eldhús í littlu húsi þar sem konar heldur áfram að segja söguna sína. Það er ábernandi hve ílla henni líður og hve mikið svikinn hún hefur verið. Tónninn verður dekkri og byssa kemur fram á sjónarsviðið.

Þetta voru fyrstu kynnin af leiknum, eftir á sagði David Cage hönnuður og Leikstjóri leiksins að þetta væri í raun bara tilraun á tækni og sögu og væri ekki endilega leikurinn sjálfur.

Heavy Rain sem kemur út seinni partinn í Febrúar, nánar 24 Febrúar segir sögu fjögurra persóna sem virðast eitthvað tengjast Origami rað-morðingjanum sem hrellir borgina og skilur eftir littlar Origami fígúrur. Quantic Dreams hefur hingað til ekki viljað fara mikið í söguna og tala um hve mikilvægt er að upplifa hana sjálfur.

Það sem er vitað um leikinn er að þú getur spilað sem fjórar persónur. Eina sem er Arkitekt sem leitar að syni sínum og leikurinn byrjar á, gamlan seigan einkaspæjara, unga blaðakonu og að lokum frekar vafasaman FBI mann. Hvernig þeirra saga tvinnst saman og hvernig endar er stóra ráðgátan.

Það er hægt að spila leikinn á svo marga vegu og stórar sem littlar ákvarðanir sem þú tekur munu hafa áhrif á endalokin. David Cage hefur oft rætt að ekki endilega allar persónurnar í leiknum þurfa að lifa af, og að sagan heldur áfram og breytist enn fór ekki nánar útí það.

Það er dálítið spes að stjórna leiknum eins og ég komst að eftir að hafa fengið að prufa leikinn í ókláruðu formi. Þú notar vinstri pinnnan til að horfa á kringum þig, hægri til að nota hluti ofl, R2 er haldið hinni til að labba og þá er vinstri pinnin notaður til að hreyfa höfuðið í áttina sem á að fara. L2 kallar fram hugsannir persónunnar eða hvað hann eða hún vill segja. Takkarnir á fjarstýringunni hinir eru notaðir til að bregðast við ýmsum hlutum ofl.

Ævintýraleikir eru ekki eins algengir í dag og var áður fyrr, og enn meira leikir sem taka sénsa og prufa nýja hluti.

Það er ekki hægt að klára svona grein án þess að ræða grafík leiksins sem er vægast sagt rosaleg og mun koma fólki talsvert á óvart í gæðum, nákvæmnin í persónunum og hvernig þær hreyfa sig og sína tilfiningar er skrefinu hærra enn nær í öllum öðrum sem eru á markaðnum í dag.  Rigningin spilar stóran parti í leiknum, enda er nefnd í nafni leiksins einnig. Að sjá vatnið renna niður andlit persónanna er meiriháttar og ætti þessi leikur að geta haft áhrif á fólk sem á ekki PS3 að fá sér hana jafn mikið og leikir eins og God of War III ofl.

Quantic Dreams hafa rætt DLC efni fyrir leikinn og verður eitthvað bitastætt af því strax í kringum útgáfu leiksins og eftir það.

Við munum fjalla meira um leikinn þegar nær dregur útgáfu hans og verða síðan auðvitað vera með gagnrýni á honum.

Skrifað af:Bumbuliuz
© Sveinn A Gunnarsson
Öll afritun á texta er stranglega bönnuð nema með leyfi höfundar.

« Older Entries